Κομοτηνή.. έτσι απλά

Η αγαπημένη μου γωνιά

Έχω σπουδάσει στην Κομοτηνή, μία πόλη μαγική, ονειρική και μυστήρια, ακροβατεί μεταξύ Ανατολής και Δύσης και για όσους έχουμε περάσει από εκεί πάντα θα έχει μία μεγάλη θέση στην καρδιά μας. Είναι οι αναμνήσεις μας, είναι οι στιγμές μας. Πάντα θα κουβαλάω τις μυρωδιές και τους ήχους της κάπου μεταξύ καρδιάς και μυαλού.. 

Κάποια στιγμή θα σας γράψω αναλυτικά για την πόλη που αγαπώ τόσο αλλά προς το παρόν δεν μπορώ παρά να σας προτείνω να διαβάσετε το blog του Περικλή Θεοδολογίδη easy n' cosy ο οποίος ξύπνησε σε εμένα (και από ότι παρατήρησα και σε πολλούς άλλους που πέρασαν από εκεί) ωραίες αναμνήσεις. Ο Περικλής μιλάει για μία μαγική ώρα της Κομοτηνής. Το ξημέρωμα της και εγώ θα μοιραστώ με τη σειρά μου μαζί σας την  πρώτη μου δυνατή ανάμνηση από ένα ξημέρωμα στην Κομοτηνή.

Έχω ανέβει  στην Κομοτηνή με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών, έχω πιάσει σπίτι και εξαιτίας δημοτικών εκλογών μετά από 2-3 μέρες μάθημα φεύγω ξανά για την Αθήνα. Η επιστροφή λοιπόν γίνεται με το νυχτερινό Intercity (τρένο) από Αθήνα. Φτάνω στον σταθμό της Κομοτηνής ξημερώματα και η ομίχλη είναι απλωμένη στο ύψος του στήθους παντού. Κατεβαίνω από το τρένο φορτωμένη με βαλίτσες και πράγματα και το πρώτο πράγμα που αισθάνομαι είναι η πρωινή δροσιά και η υγρασία. Το πέτρινο κτήριο του σταθμού, οι φοιτητές που φορτωμένοι με πράγματα και κουρασμένοι από το νυχτερινό ταξίδι κατεβαίνουν ψάχνοντας ένα ταξί, η ησυχία που επικρατεί είναι εικόνες χαραγμένες ανεξίτηλα στον σκληρό μου δίσκο. Σαν να ξαναβλέπω την εικόνα μπροστά στα μάτια μου..Και κάπου εκεί, σε εκείνο τον σταθμό, εκείνο το ξημέρωμα, συνειδητοποίησα ότι αυτή η πόλη θα ήταν το σπίτι μου για 4 χρόνια και ήμουν έτοιμη να τα απολαύσω. 4 χρόνια, με τα καλά και τα άσχημα τους που δεν αλλάζω με τίποτα.

Σημείωση: Από τα κείμενα του Περικλή επίσης έχω ξεχωρίσει το "Εσύ ποιον θα γιαουρτώσεις;" το οποίο δημοσιεύτηκε επίσης και στο protagon.gr από όπου ανακάλυψα εν συνεχεία το blog του Περικλή.

Σημείωση 2: Το ποστ αυτό γράφτηκε με μόνο σκοπό να προτείνω το συγκεκριμένο κείμενο του Περικλή και στην πορεία δεν μπορούσα να μην θυμηθώ το πρώτο δικό μου ξημέρωμα.

Day 2: colour

Η μέρα κοντεύει να τελειώσει και εγώ τρέχω να προλάβω το ρολόι.. Είπαμε η πρόκληση είναι πρόκληση πάνω απ' όλα με τον εαυτό μου.

Σήμερα η μέρα είχε θέμα το χρώμα.. Λίγο χρώμα, ναι έχω ανάγκη από λίγο χρώμα, όλοι μας έχουμε ανάγκη από λίγο χρώμα για να ανταπεξέλθουμε στις δύσκολες μέρες που περνάμε. Και τι καλύτερο από λίγα χρωματιστά λουλούδια?? 

day 2: colour

Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης που σας είπα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Μία πρόκληση σκέτη πρόσκληση

Πάντα μου άρεσαν οι προκλήσεις, νομίζω ότι λειτουργώ λίγο καλύτερα υπό πίεση, όταν λέω στον εαυτό μου Μυρτώ πρέπει να κάνεις αυτό.  Τι να πω λοιπόν για μία πρόκληση που στα μάτια μου φαντάζει σκέτη πρόσκληση. Μία πρόκληση φωτογραφική, και είχα ανάγκη από κάτι φωτογραφικό για να με βγάλει από την ρουτίνα, να με αναγκάσει να μπω σε πρόγραμμα. Αν και ο Απρίλης έχει 3 εγώ ξεκινάω από σήμερα… Δεν μπορώ να πω ότι φαίνεται ιδιαίτερα εύκολη και υπάρχουν μερικές μέρες- θέμα της πρόκλησης που με αγχώνουν λίγο. Αλλά είναι μία καλή ευκαιρία να κουβαλάω συνεχώς μαζί μου μία μηχανή, είτε την DSLR μου, είτε την compact που έχω. Όσο για το κινητό, αυτό είναι συνεχώς δίπλα μου…

Όλα λοιπόν ξεκίνησαν όταν σήμερα διάβασα την ανάρτηση στο 365days of bliss και είπα μέσα μου…γιατί όχι? Αυτό είναι κάτι που από ότι μας πληροφορεί  έχει ξεκινήσει από ένα άλλο blog το Fat Mum Slim.

Και ξεκινάμε λοιπόν... day 1: your reflection

Ενώ έπαιζα με 2 καθρέπτες

Έκανα διάφορες δοκιμές, έστησα καθρέπτες, κηροπήγια και διάφορα άλλα. Κάποια στιγμή ενώ φωτογράφιζα σε ένα μεγάλο καθρέπτη ακουμπισμένο στο πάτωμα είδα ότι φαινόταν το είδωλο του ενός μέσα στον άλλο και κάπως έτσι προέκυψε η παραπάνω φωτογραφία. 

It's a beautiful day

Καλημέρα,

Και σήμερα είναι μία υπέροχη μέρα, ο ήλιος λάμπει, η άνοιξη είναι πια γεγονός και εγώ είπα να μοιραστώ ένα τραγουδάκι που τραγουδάω από χθες στο μυαλό μου.

Άνοιξη και επισήμως, εαρινή ισημερία σήμερα, έτσι με πληροφόρησε το google  και στέλνω τις ευχές μου για την πιο αισιόδοξη εποχή του χρόνου, που φέρνει μαζί της τον καλό καιρό και φυσικά είναι προπομπός του αγαπημένου καλοκαιριού!

Φιλιά,

Μυρτώ

Υπερηφάνεια και Προκατάληψη

I know,  I know ..αυτό είναι από την ταινία!

Ρώτα με ποια είναι η αγαπημένη μου ταινία, αυτόματα το μυαλό μου θα παγώσει και δεν θα θυμάμαι καμία απολύτως ταινία. Ρώτα με ποιο είναι το αγαπημένο μου τραγούδι..και πάλι το μυαλό θα κολλήσει και θα ψάχνω να βρω αυτό το ένα και μοναδικό τραγούδι, αλλά θα μπλέκομαι ανάμεσα σε πολλά αγαπημένα ή απλά και πάλι δεν θα μπορώ να θυμηθώ κανένα απολύτως. Όμως αν η ερώτηση αφορά το αγαπημένο μου βιβλίο εκεί η απάντηση βγαίνει από μόνη της, αυθόρμητη και σχεδόν ενστικτώδης. Υπερηφάνεια και προκατάληψη, Pride & Prejudice, από την Jane Austen. Είμαι σίγουρη ότι δεν είμαι η μοναδική γυναίκα, εκατομμύρια ανά τον κόσμο το έχουν στο top 5 αν όχι στο νούμερο ένα των αγαπημένων τους βιβλίων.

Πρώτη φορά έπεσε στα χέρια μου κάπου μεταξύ τελευταίων τάξεων δημοτικού και γυμνασίου. Το είχε στην βιβλιοθήκη του ο αδερφός μου, ο οποίος είναι μεγάλος βιβλιοφάγος. Ήμουν άρρωστη και ακινητοποιημένη στο κρεβάτι για μία εβδομάδα περίπου και η απελπισία-βαρεμάρα δεν περιγραφόταν. Όποτε ήμουν άρρωστη μου άρεσε να διαβάζω λογοτεχνικά. Ε, κάποια στιγμή ο αδερφός μου, μου έδωσε να διαβάσω και αυτό. Το διάβασα μονορούφι. Και αφού το τελείωσα το ξαναδιάβασα πάλι από την αρχή. Και από τότε το έχω διαβάσει πολλές, πολλές φορές, σε βαθμό να ξέρω πλέον τους διαλόγους. Κάποια στιγμή  μάλιστα αγόρασα και την αγγλική έκδοση γιατί ήθελα να το διαβάσω στην «μητρική του γλώσσα».

Πάει σίγουρα ένας χρόνος από την τελευταία φορά που το διάβασα ξανά. Αυτές τις ημέρες, εκεί που χαζολόγαγα στο «παιδικό μου δωμάτιο» στο πατρικό μου, έπεσα πάνω στην αγγλική του version και την έβαλα στην τσαντούλα μου. Ε, αυτό ήταν. Ξανακύλησα στον υπέροχο κόσμο της Jane Austen, γεμάτο περιγραφές της αγγλικής υπαίθρου και του χαρακτήρα των ηρώων, και με στους «αιχμηρούς» - σαρκαστικούς διαλόγους της να σε καθηλώνουν. Με ταξιδεύει και με χαλαρώνει. Και γι’ αυτό αποφάσισα να το απολαύσω σχεδόν βασανιστικά. Αν και θέλω πολύ να κάτσω ένα απόγευμα, με μία κούπα τσάι και ένα κέικ μπροστά μου (έτσι για να μπω σε αγγλικό mood) και να το διαβάσω όλο με τη μία, το κρατάω (με μεγάλη προσπάθεια) μόνο για το ΜΕΤΡΟ. Εκεί, μέσα στο βαγόνι του ΜΕΤΡΟ βγάζω το βιβλιαράκι μου και  έτσι απλά φεύγω για λίγο μακριά από την καθημερινότητα.

Ποιο είναι το δικό σου αγαπημένο βιβλίο?

Μυρτώ

Βόλτα στην Κέρκυρα

 Ακόμα και όταν ένα ταξίδι γίνεται για δουλειές δεν παύει να είναι ταξίδι και να περιλαμβάνει όλα τα θετικά αυτού! Αυτή η ανυπομονησία, το φτιάξιμο αποσκευών ξημερώματα, γιατί μέχρι τελευταία στιγμή δεν έχω έτοιμο τίποτα απολύτως, η διαδρομή!

Έτσι ξεκινήσαμε και αυτή τη φορά, λίγες μόνο μέρες μετά την Καθαρά Δευτέρα με φορτωμένο το αμαξάκι μας πήραμε τους δρόμους με προορισμό την Κέρκυρα. Δεν είναι η πρώτη φορά που πηγαίνω. Την γνώρισα από κοντά περίπου τέτοιο καιρό πριν από τρία χρόνια και από τότε έχω ξαναπάει αρκετές φορές. Αλλά αυτή τη φορά ο καιρός ήταν ίσως καλύτερος από κάθε άλλη φορά. Λες και το έκανε για εμάς, αφού και τις ημέρες πριν αλλά και μετά το ταξιδάκι είχε χιόνια, βροχές και κρύο. Τις ημέρες που κάτσαμε ο ήλιος έλαμπε συνεχώς και δεν υπήρχε  ίχνος υγρασίας στην ατμόσφαιρα! Ιδανικές συνθήκες για εμένα..που και κρυουλιάρα είμαι και την πολύ ζέστη δεν αντέχω αν δεν είμαι δίπλα στο κύμα (χαχα..Miss Περίεργη).

First I had a life, now I have a computer and a modem

Αυτό έλεγε ένα t-shirt που με τρέλα φόραγα στην εφηβεία. Τότε ακόμα δεν μπορούσα να καταλάβω την σημασία αυτής της μπλούζας γιατί εκτός από λίγο αθώο chat δεν μπορώ να πω ότι με ενδιέφεραν και πολλά πολλά. Τότε τρέχαμε για μαραθώνιους καφέδες με τις φίλες, αναλύοντας μία ματιά στην αυλή του σχολείου και μετέπειτα στο κυλικείο του Πανεπιστημίου.  Τότε ανταλλάσσαμε μηνύματα σε χαρτάκια, στο σχολείο, και μέσω κινητού στο Πανεπιστήμιο. Τότε τα κινητά δεν είχαν χρώματα και φωτογραφική μηχανή και ίσως τελικά η ζωή ήταν πιο απλή. Γιατί δεν παλεύαμε να εντυπωσιάσουμε ο ένας τον άλλον στο fb, στο twitter κλπ με το πόσο ωραία περνάμε στις διακοπές, τι κεφάτοι είμαστε, πόσο ερωτευμένοι με το έτερον ήμισυ και άλλα τέτοια.