21:30

21:30 ακούω Bebe στο Youtube. Σκέφτομαι να γράψω γιατί χάθηκα αλλά από την άλλη δεν υπάρχει λόγος.

21:30 και είμαι στο γραφείο.

Είναι αυτή η ώρα μετά το 12ωρο σε ένα γραφείο και σε έναν υπολογιστή για ακόμα μία μέρα που η κούραση σε ξεπερνάει και πλέον απλά σκέφτομαι πως θα γίνει να σηκωθώ από την θέση μου και θα κάνω όλο αυτό το ταξίδι της επιστροφής.

Χαρτιά απλωμένα, εκκρεμότητες που πάνε από την μία μέρα στην άλλη και εγώ απλά θέλω να διακτινιστώ στο σπίτι. Η σκέψη της διαδρομής με κάνει να αναβάλλω την αναχώρηση.

Στην άλλη πλευρά του δρόμου τα φώτα από το απέναντι κτίριο μαρτυρούν και μία άλλη κοπέλα στο γραφείο της, ένα γραφείο γεμάτο χαρτιά, ένας καφές δίπλα της. Κοιταζόμαστε στα μάτια.

Ψέματα, δεν υπάρχει άλλη κοπέλα. Είμαι εγώ που αντικατοπτρίζομαι στην τζαμαρία. Το ξέρω ότι δεν υπάρχει άλλη κοπέλα εκεί απέναντι αλλά με παρηγορεί η σκέψη.

Οι μέρες περνάνε γρήγορα, η επαφή μου με τον έξω κόσμο πλέον είναι αυτό το τζάμι και η ζωή μου δεν είναι βγαλμένη από διαφήμιση της Amita. Δεν τρώω πρωινό με κέικ και βούτυρα αλλά στην καλύτερη περίπτωση μία μπάρα δημητριακών στο αμάξι, και δεν κάνω αμέριμνες βόλτες γιατί η μόνη μου διαδρομή είναι γραφείο σπίτι. Όμως εξακολουθώ να βλέπω την θετική πλευρά της ζωής.

Εξακολουθώ να είμαι πάνω στο δικό μου σύννεφο, όσο μπορώ.

Εξακολουθώ να λέω καλημέρα δυνατά και με χαμόγελο.

Εξακολουθώ να ονειρεύομαι πολύ.

Εξακολουθώ να θέλω να κάνω 300 καινούργια πράγματα που δεν προλαβαίνω

Εξακολουθώ να έχω τα ρούχα από το καλοκαίρι στις βαλίτσες

Εξακολουθώ να είμαι στο γραφείο και να γράφω αυτό το κείμενο…

Γράφω μονορούφι και δεν ξαναδιαβάζω. Ετοιμάζομαι να πατήσω το κουμπί της δημοσίευσης γιατί αν δεν το κάνω έτσι μπορεί να μην το πατήσω ποτέ

Always look on the bright side of Life

"Always look on the bright side of life" τραγουδάω ξανά και ξανά για να μην το ξεχάσω σε καμία γωνία της διαδρομής. Σε καμία γωνία όπως αυτές των πάνελ της τηλεόρασης, της διάχυτης γκρίνιας και του φόβου που μας έχει πλημμυρίσει.

Ξυπνάω και κοιμάμαι με έναν κόμπο κάπου μεταξύ λαιμού και στομαχιού. Δεν μπορώ να διακρίνω που ακριβώς βρίσκεται. Κάνω όλες τις δουλειές με αυτόν τον κόμπο κάπου εκεί πίσω. Γελάω, μιλάω, τραγουδάω, περπατάω, διαβάζω, φωτογραφίζω, ξεχνιέμαι και κάποια στιγμή νάτος ξανά ο κόμπος εκεί. Μου θυμίζει  τι ζούμε, μου θυμίζει το άγχος που έχω. Θέλεις να κάνεις σχέδια και κάπου μέσα σου λες..μα μπορώ να κάνω σχέδια για ένα μήνα μετά; Κι όμως η ζωή συνεχίζεται λέω μέσα μου. Η ζωή δεν σταματάει ποτέ. Ο κόσμος ζει, ερωτεύεται, παντρεύεται, κάνει οικογένειες, δημιουργεί κάτω από όλες τις συνθήκες! Ακόμα και σε περίοδο πολέμου. (Αυτός είναι ο μονόλογος μου..αυτά επαναλαμβάνω στο μυαλό μου εκεί που ανεβαίνω τα σκαλιά του ΜΕΤΡΟ)

Από την φύση μου αισιόδοξη και επίσης αγχωτική.. οι δύο όψεις ενός εσωτερικού νομίσματος. Μία ζυγαριά που ισορροπεί μετά βίας και που αρκεί ένα "τσικ" για να γύρει δεξιά ή αριστερά.

Για να μην κλείσουμε έτσι..να και μερικές εικόνες από μία Κυριακάτικη βόλτα στο Μουσείο της Ακρόπολης και την γύρω περιοχή. Τραβηγμένες από το κινητό.

Τέλεια jazz μπάντα στην Ηρ. Αττικού. Ήθελα να κάτσω μέχρι το τέλος...

Ο τέλειος καπουτσίνο (?)

Μου κάνει πλάκα μία καφετιέρα, ναι ναι μία καφετιέρα. Και όχι μία οποιαδήποτε καφετιέρα, μία εσπρεσσιέρα!! Θέλει να με εκθέσει, είναι γεγονός. Έχω πειστεί. Θα μου πεις, πως μπορεί μία καφετιέρα να θέλει το κακό σου; Να θέλει να σε γελοιοποιήσει! Ε, κι όμως θέλει, δεν εξηγείται αλλιώς. Θέλει να με εκθέσει στα μάτια προϊσταμένης και συναδέλφου.

Internet-ική μαγεία!

Το διάβασα και δεν άντεξα.. Έπρεπε να το μοιραστώ. Το διάβασα και ταξίδεψα. Μπήκα στο λεπτό μέσα στην ιστορία αυτή και ξαφνικά μύρισε καλοκαίρι..παρά την μουντάδα που έχει εκεί έξω, παρά την βροχή που ρίχνει. Μύρισε ανανάς και τεκίλα..μύρισε καλοκαίρι..μύρισε έρωτας! 

Οδική παιδεία (or not)

Σήμερα γράφω με νεύρα, με πολλά νεύρα! Δεν ξέρω από που να το πιάσω το θέμα.. Μιλάμε για οδική ασφάλεια; Μιλάμε για παιδεία; Μήπως μιλάμε και για τα δύο; Μάλλον μιλάμε για ένα συνδυασμό και των δύο. Γιατί προφανώς η έλλειψη παιδείας φταίει και για τα υπόλοιπα...όπου στην περίπτωση μας είναι η ασφάλεια στους δρόμους. 

Οδηγώ και ξαφνικά βλέπω δίπλα μου να περνάει ένα αυτοκίνητο με ανοιχτό το παράθυρο, ο πατέρας με το κλασσικό χέρι έξω από το παράθυρο και μέχρι εδώ καλά αλλά κρεμασμένο είναι και το πιτσιρίκι του. Προς στιγμή προσπαθώ να καταλάβω από που ξετρύπωσε αυτό.. το έχει στα πόδια του; Όχι κρέμεται από το πίσω κάθισμα και έχει χωθεί για να βγάλει το κεφάλι και τα χέρια του στο παράθυρο. Χέρια απέξω, κεφάλι απέξω ανεμίζουν. Με πιάνει η καρδιά μου όσο το επεξεργάζομαι στο μυαλό μου και όσο περνάνε σενάρια διόλου ευχάριστα από μπροστά μου.

Λίγο πιο κάτω και σταματημένοι στο ατελείωτο κόκκινο από το φανάρι δεν αντέχω και τραβάω την φωτογραφία! Μία κυρία από το διπλανό αμάξι του κάνει παρατήρηση και φυσικά εισπράττει την απάντηση του σε άπταιστα "γαλλικά". Και το πιτσιρίκι εκεί...ακλόνητο στη "θέση" του. Απολαμβάνει το αεράκι του χωρίς να καταλαβαίνει σε τι κίνδυνο το αφήνει ο πατέρας του να βρίσκεται.

Κάτι τέτοιες στιγμές που με πιάνουν τα διαόλια μου θα ήθελα τόσο πολύ να μπορούσα να τον καταγγείλω! Φυσικά όσοι οδηγούμε βλέπουμε πολλά τρελά σκηνικά και είμαι σίγουρη ότι όλοι έχουν κάποιο παράδειγμα να μοιραστούν αλλά πραγματικά δεν κρατήθηκα σήμερα. Ήθελα να το βγάλω από μέσα μου. Γιατί δεν είναι το γεγονός ότι θέτει τον εαυτό του σε κίνδυνο αλλά ενός πλάσματος που δεν μπορεί ακόμα να έχει συναίσθηση του κινδύνου. 

Αυτά για τώρα...

Φιλιά

PS Η κατασκευή πέτυχε οπότε μετά την αποκάλυψη της έκπληξης.. σε αυτούς που προορίζεται θα σας την παρουσιάσω!

Επέστρεψα!

Καλά ας μην βάλουμε και στοίχημα...αλλά έτσι λέω, εγώ η μάντισσα Κάλχα! Πολύ τρέξιμο η προηγούμενη εβδομάδα και το ΣΚ...Ξέρω, ξέρω αυτό γράφω όλη την ώρα αλλά δυστυχώς αυτή ήταν η πραγματικότητα μου! Δεν είχα χρόνο για εμένα, για τον καλό μου, για τους φίλους μου, για το σπίτι μου, για τίποτα...καλά το σπίτι μου φωνάζει απελπισμένο Help! Help! Τα φυτά μου με "κοίταζαν" έτοιμα να βγάλουν πόδια και να πάνε στην βρύση μόνα τους...Καλά όσο για το ψυγείο εκεί απαιτείται πλέον επιχείρηση τύπου "Mission Impossible" και ο Tom (βλέπε Tom Cruise) μάλλον θα είναι απασχολημένος σώζοντας τον πλανήτη για να ξεκλέψει χρόνο να έρθει και κατά δώθε.. .

Το πρόγραμμα την εβδομάδα που μας πέρασε περιλάμβανε μόνο γραφείο οπότε όπως καταλαβαίνετε φωτογραφική δεν έπιασα στα χεράκια μου... Εδώ δεν έπιασα ξεσκονόπανο που χρόνος για φωτογραφική..αφήστε που οι φωτογραφίες θα ήταν μόνο από το γραφείο μου γιατί παραέξω δεν βγήκα... Αλλά πάει πέρασε...Έριξα και ένα βαρβάτο ύπνο χθες και προχθές, ξεκουράστηκα και τώρα επιστρέφουμε δυναμικά.. Πρώτο στη λίστα των υποχρεώσεων είναι το σπίτι...χθες ξεκίνησα να μαζεύω τα χειμωνιάτικα...και έπεται συνέχεια...

Βέβαια αυτές τις ημέρες σκαρώνω κάτι καινούργιο...με σύνεργα όχι την φωτογραφική μου μηχανή...αλλά με αυτά..

Αν τα καταφέρω θα δείτε άμεσα τα αποτελέσματα!

PS  Σας ζάλισα σήμερα,ε με τα δικά μου?? 

PS2 Χαίρομαι πολύ που βλέπω ότι συμμετέχουν όλο και περισσότεροι στην φωτογραφική πρόκληση του Μαΐου! 

Day 26: Black & White

Η ζωή μου είναι πολύχρωμη γιατί έτσι επιλέγω να την ζω εγώ. Αλλά γύρω μου, στον χώρο μου έχω πολλά αντικείμενα τα οποία είναι άσπρα, μαύρα, γκρι. Ο καναπές, το τζάκι, ένας τοίχος γκρι, ακόμα και η τσάντα που κουβαλάει το ταπεράκι καθημερινά ασπρόμαυρη. Λατρεύω τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες και τον χειμώνα φοράω είναι πολλές φορές ντυμένη σαν σκακιέρα, γιατί όλα και όλα.. όταν έρθει η άνοιξη θέλω χρώμα, πολύ χρώμα.

Ακόμα και αυτός ο πίνακας που κολλάω τις ανακοινώσεις πίσω από το γραφείο μου είναι ασπρόμαυρος τώρα που το σκέφτομαι...

Αυτόν τον πίνακα έβλεπα σήμερα και έκανα το κλικ με το κινητό..

Quick Note: Ο Μαίος μπήκε, οι bloggers που συμμετέχουν (στον Μάιο, μην κοιτάτε που εγώ έχω μείνει πίσω..)έχουν αυξηθεί..

Έχουμε και λέμε λοιπόν, όσα έχω δει είναι:  

• 365 days of bliss (το blog Που τα ξεκίνησε όλα στην Ελλάδα)
• Ανθομέλι
• Έκανε κι η μύγα blog
• Annoula's & Erato's mom
• Moments
• Marianth

Day 25: Looking down

Looking down δεν σημαίνει απαραίτητα να κοιτάς από ψηλά.. (που ήταν η πρώτη μου σκέψη) πολλές φορές απλά αρκεί να χαμηλώσεις και εσύ λίγο, να κατέβεις χαμηλά και να δεις τα πράγματα από εκεί...

Δυστυχώς η πρόβλεψη στο χθεσινό post ότι δεν θα προλάβω σήμερα να κάνω ούτε στεφάνι βγήκε αληθινή...πόσο μάλλον να βγάλω την φωτογραφία που ήθελα.. οπότε το σχέδιο άλλαξε λίγο..

Μπορείτε να μαντέψετε τι είναι αυτό??

Κάποιοι με ρωτάτε αν θα συνεχίσω και τον Μάιο..αρχικά ήμουν πεπεισμένη ότι ήθελα έναν μήνα off γιατί πραγματικά είχα κουραστεί.. Αλλά τελικά λέω να ακολουθήσω. Δεν ξέρω αν θα έχει την μορφή της καθημερινής ανάρτησης όπως γινόταν μέχρι τώρα. Σίγουρα πάντως όχι αυτήν την εβδομάδα που τα ωράρια μου είναι τρελά.. Όσο για τον Απρίλιο, τον έβαλα σκοπό και θα τον τελειώσω. Σε αυτόν τον μήνα αισθάνθηκα την δέσμευση πολύ πιο έντονη....

Καλό μήνα να έχουμε και καλή αρχή σε όσους ξεκινάνε τώρα!! Καλή διασκέδαση. Συγχωρέστε με που δεν καταχωρώ αυτή τι στιγμή τους συμμετέχοντες αλλά υπόσχομαι να το κάνω άμεσα...

Day 24: Something you are grateful for

Είμαι πολύ ευγνώμων για πολλά πράγματα σε αυτή την ζωή. Άλλα μπορούν να περιγραφούν με εικόνες άλλα μόνο με λόγια. Σήμερα όλη την ημέρα σκεφτόμουν εικόνες από πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων.  Σκεφτόμουν τον ήλιο, σκεφτόμουν τα άτομα που αγαπώ...αλλά η κούραση μου όταν έφτασα στις 22:00 στο σπίτι δεν μου επέτρεπε πολλά, επίσης ο ήλιος είχε πια χαθεί από ώρα. Μπαίνοντας λοιπόν στην κουζίνα του σπιτιού μου κατάλαβα ότι κάποιες φορές η ζωή σε ξεπερνάει και σε εκπλήσσει υπέροχα!!

Βρήκα στον πάγκο της κουζίνας να με περιμένει ένα Μαγιάτικο στεφάνι. Τι έκπληξη!! Είχε την υπογραφή του μπαμπάκα μου, το ήξερα πριν ακόμα του μιλήσω γιατί για χρόνια φτιάχναμε παρέα τα στεφανάκια μας..Τώρα, ήξερε ότι αύριο θα είναι μία πολύ δύσκολη μέρα και ίσως να μην καταφέρω να κάνω το στεφάνι μου, οπότε φρόντισε να μην με αφήσει έτσι..Μου έκανε την καλύτερη έκπληξη και αισθάνθηκα πολύ τυχερή για ακόμα μία φορά. ευχαριστώ μπαμπάκο μου! Σε λατρεύω!!

Day 23: Vegetable

Στην θέση κάθε άλλης φωτογραφίας θα μπορούσα να βάλω τον εαυτό μου, μιας και έτσι νιώθω αυτή την εβδομάδα! Ζαρζαβατικό για την ακρίβεια, μου αρέσει πως ακούγεται αυτή η λέξη.. Πολύ τρέξιμο και όταν έχεις να τραβήξεις και μία φωτογραφία την ημέρα τα πράγματα δυσκολεύουν επικίνδυνα. Εκτός από την κούραση είναι και οι τεχνικές δυσκολίες.. Μίας και είμαι ερασιτέχνης της φωτογραφίας, που ακόμα ψάχνω να βρω την άκρη μου και να μπορέσω να αποτυπώσω την εικόνα που έχω στο μυαλό στο "χαρτί", το νυχτερινό φως από την λάμπα δεν βοηθάει ιδιαίτερα. Και λέω για νυχτερινό φως γιατί νύχτα φεύγω, νύχτα γυρνάω.

Σήμερα επίσης έχασα μία εικόνα καθώς εκείνη τη στιγμή δεν είχα μαζί μου φωτογραφική μηχανή και αυτό με νευρίασε πολύ αλλά πραγματικά δεν άντεχα να κουβαλάω μαζί μου εκτός από την τσάντα μου και την βαριά μηχανή.. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να πάρω έναν μικρότερο-σταθερό φακό για να μειώσω λίγο το βάρος καταρχάς και για να μάθω να δουλεύω και με σταθερό φακό. Αλλά όλο το λέω και όλο ξοδεύω αλλού τα χρήματα....Οπότε καταλήγουμε στο no money, no honey...

Σας αφήνω με τα ζαρζαβατικά μου..τις πρώτες ντοματούλες, που αν και ακόμα δεν είναι η εποχή τους τελικά μας βγήκαν ωραίες!

Καλή εβδομάδα να έχουμε!!

Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Day 22: The Last Thing you Bought

Σάββατο πρωί στο γραφείο. Υπέροχη ησυχία, υπέροχη μουσική από τον ραδιοφωνικό σταθμό pepper, με τον οποίο έχω κολλήσει. Τα τηλέφωνα δεν βαράνε σαν τρελά και επειδή κανένας δεν πιστεύει ότι είσαι στο γραφείο, κανένας δεν περιμένει ότι είσαι εκεί σε αφήνουν να κάνεις ανενόχλητη την δουλειά που όλη την εβδομάδα μέσα στον χαμό δεν έχεις προλάβει να κάνεις..

Έφτιαξα τον καφέ μου, άνοιξα την μουσική δυνατά και άρχισα...

Κανονικά αυτό το post έπρεπε να έχει γραφτεί χθες.. Ουφ, λυπάμαι που το ομολογώ αλλά όσο περνάει ο μήνας και ειδικά τώρα τελευταία που τρέχω ασταμάτητα και οριακά προλαβαίνω να πω μία κουβέντα, όταν γυρίσω σπίτι και πριν πάω για ύπνο, έχω αρχίσει να μην είμαι τόσο συνεπής με το project..χάνω καμία μέρα (ή και παραπάνω) και αυτό δεν μου αρέσει καθόλου...

Τις φωτογραφίες κατάφερα να τις τραβήξω χθες, γύρω στις 11 παρά το βράδυ αλλά μετά ήρθε η pizza και αυτό σήμανε το τέλος... δεν άντεξα παραπάνω..

Το θέμα μας είναι το τελευταίο πράγμα που αγόρασα και αυτό ήταν ένα ζευγάρι σταράκια που είχα βάλει στο μάτι εδώ και καιρό και όλο δεν προλάβαινα να πάω να αγοράσω.. Με το τρέξιμο των τελευταίων ημερών κάποιες μέρες ακόμα και οι μπαλαρίνες μου φαίνονται κουραστικές, οπότε ήθελα την εναλλακτική των άνετων παπουτσιών που έχουμε το χειμώνα με τις μπότες και το καλοκαίρι με τις σαγιονάρες.. All Star λοιπόν και τα εγκαινίασα από σήμερα κιόλας...

Day 21: Bottle

Πέμπτη, πάντα μου άρεσε η Πέμπτη. Έχει μία θετική φόρτιση σαν μέρα...αν και μάλλον αυτή προκύπτει από την γειτνίαση της με την Παρασκευή. Ο ήλιος λάμπει από το πρωί, η θερμοκρασία έχει ανέβει εμφανώς και το ίδιο και η διάθεση μου.

Αν και η μέρα δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς και δεν συνεχίστηκε με τις καλύτερες προδιαγραφές η αισιοδοξία και το χαμόγελο μας μένει.

Σήμερα έχω στο μυαλό μου μόνο μουσικές...Όλη μέρα είμαι στο τρέξιμο και όλη μέρα σιγοτραγουδάω στίχους από διάφορα τραγούδια.. Καταρχάς τραγούδαγα το Message in a bottle ,ε το σήκωνε και το θέμα, μετά την Λόλα του Μαραβέγια, πολύ μ'αρέσει αυτός ο καλλιτέχνης.. και μετά ότι άκουγα στο ραδιόφωνο. Πολύ μ'αρέσει να διαβάζω, να δουλεύω, να οδηγώ, να κάνω τα πάντα με μουσική. Συνδέω εποχές, γεγονότα, ακόμα και μυρωδιές με μελωδίες και τραγούδια. Στην μητέρα μου πήρε πολλά χρόνια για να καταλάβει ότι όταν διάβαζα είχα ανάγκη να έχω ανοιχτό το ράδιο σε χαμηλή ένταση για να μπορέσω να συγκεντρωθώ. Η απόλυτη ησυχία με αποσυντονίζει.

Ξέφυγα; Έτσι φαίνεται. Bottle το σημερινό θέμα αλλά δεν έχω να σας δείξω κάποιο περίτεχνο μπουκάλι ή κάποια σειρά από μπουκάλια αν και ήθελα να σας δείξω και κάποιες φωτογραφίες από παλιά.  Από ένα μαγαζί γνωστό σε πολλούς, τον Βρεττό, στο κέντρο της Αθήνας. Αλλά μέχρι να ψάξω στο τρελό μου αρχείο σας δίνω το link του μαγαζιού.

Προς το παρόν θα μιλήσουμε για ένα τόσο δα μικρό μπουκαλάκι που χωράει κάτω από την οθόνη του υπολογιστή μου και με ακολουθεί από δουλειά σε δουλειά. Αλλάζω γραφείο και το μικρό αυτό μπουκαλάκι έρχεται μαζί μου. Δώρο μίας άλλης φίλης, και τι φίλης, της Ζου μου (από το Ζουζού). Πρόκειται για ένα μπουκάλι γεμάτο χρυσό (!) για καλή τύχη και γούρι.. Γούρι στην ζωή μου φέρνει, τώρα για τα οικονομικά δεν νομίζω ότι κατάφερε πολλά αλλά τι να σου κάνει και αυτό το μικρούλι μπουκαλάκι εν μέσω αυτής της κατάστασης.

ΥΓ. Είχατε κανένα πρόβλημα χθες με τον blogger ή μόνο εγώ είχα? Πάταγα δημοσίευση...πουθενά δημοσίευση...Είδα και απόειδα και έπεσα για ύπνο... Γι'αυτό και η αναφορά στην Πέμπτη.. πω πω..τελευταία δεν είμαι και τόσο συνεχής, αλλά (δικαιολογούμαι και πάλι) έχω απίστευτο τρέξιμο και ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τελευταία! (γι' αυτό και έχουν αυξηθεί και οι φωτογραφίες από το κινητό...)

Υ.Γ.2 Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Day 19: Orange

Θυμάστε την μικρή κίτρινη πάπια που είχαμε δει την 5η ημέρα;; Ε, αυτή η μικρή κίτρινη πάπια έχει μία πιο μεγάλη πορτοκαλί και ..χμ...λίγο σατανική αδερφή πάπια! ! ! ! ναι, είναι λίγο περίεργο να είσαι κάτοχος μιας διαβολικής πάπιας αλλά τι να λέμε τώρα..και εγώ είμαι λίγο περίεργη! χαχα

Η πάπια αυτή είναι δώρο από μία παιδική μου φίλη. Μου είχε έρθει με το ταχυδρομείο απευθείας από τα Παρίσια όταν ήμουν φοιτήτρια. Χμ..σαν πολύ δεν μελετάω τα φοιτητικά μου χρόνια τώρα τελευταία;;;
Γέλασα πολύ με εκείνο το κουτί και την πιο ανατρεπτική πάπια ever..

Γι'αυτό σας αφήνω με ένα παπιο-κυνηγητό....

Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Day 18: Hair

Άστα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα, άστα να ανεμίζουνε στην τρελή νοτιά.

Τώρα που τα νιάτα σου είναι ολανθισμένα, άστα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα.

Αυτούς τους στίχους μου τραγούδαγε ο πατέρας μου όταν ήμουν μικρούλα και εγώ κουνιόμουν στον ρυθμό. Θυμάμαι ακόμα την εικόνα, να μπαίνει το φως από το παράθυρο της κουζίνας και εγώ να κοιτάω με λατρεία τον μπαμπά μου. Τώρα σε μια άλλη κουζίνα. μία άλλη κοπέλα ανακάτευε τα δικά της μαλλιά...

Δικαιολογίες ..?

Καλή εβδομάδα να έχουμε!

Ναι, ξέρω έχω μείνει πίσω με το photo a day...αλλά έδωσα "άφεση" στον εαυτό μου για το Παρασκευο-Σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Πραγματικά η διάθεση μου ήταν πολύ πεσμένη, χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Δεν είχα τίποτα..κανείς δεν με στεναχώρησε, τίποτα κακό δεν έγινε αλλά εγώ δεν είχα ψυχολογία.. Δεν είχα καθόλου όρεξη... Την Παρασκευή ούτε λόγος για φωτογραφία! Απλά δεν το συζητούσα...Το μόνο που έκανα όταν γύρισα ήταν να πάρω την κουβερτούλα μου και να κάτσω στον καναπέ κουκουλωμένη και αποχαυνωμένη. Μία από τα ίδια και το Σάββατο μέχρι το απόγευμα! Δεν ξέρω τι με έπιασε....και γι'αυτό και εγώ απαίτησα έξοδο για ποτάκι!

Και σηκώθηκα και βάφτηκα και έβαλα και τακούνι, έτσι για να μου αλλάξει η διάθεση, βγήκα και χόρεψα κιόλας, και διασκέδασα με φίλους και το πρωί ο κουμπάρος μας έφτιαξε και Pancakes κόλαση με μερέντα και φρέσκιες φράουλες. Και όλα έμοιαζαν διαφορετικά και πιο καλά...και πάει και η κακή διάθεση..

Για του λόγου το αληθές...

Και μετά ήρθαν τα άλλα κουμπάρια για Κυριακάτικα λαζάνια και πολύυυυυ παγωτό και το βράδυ ήμουν ήρεμη και κουρασμένη και κοιμήθηκα σαν πουλάκι!! 

Υπόσχομαι λοιπόν ότι θα επανέλθω και θα καλύψω την διαφορά...γιατί τις φωτογραφίες τις έχω βγάλει...απλά δεν έχουν ανέβει! 

Day 17: Something you don't like

Τι δεν μου αρέσει? Χμ...Πολλά..

Δεν μου αρέσουν... Οι μίζεροι άνθρωποι, οι εικόνες που αντικρίζω καθημερινά στο κέντρο της Αθήνας, η αίσθηση της εγκατάλειψης, οι λυπημένες φάτσες στο ΜΕΤΡΟ (γιατί ξέρω ότι κουβαλάνε μεγάλο φορτίο από πίσω τους), η έλλειψη προσωπικού χρόνου, το άγχος αν θα μας φτάσουν τα λεφτά, αν θα έχουμε δουλειά και τον επόμενο μήνα, την επόμενη μέρα.. Πολλά είναι αυτά που δεν μου αρέσουν..ακόμα και πιο απλά..όπως το σιδέρωμα, ή το άπλωμα των πλυμμένων ρούχων...

Χθες απόγευμα ήμουν στο σπίτι των αγαπημένων κουμπαρούληδων στου Ζωγράφου και εκεί που κοίταζα από το παράθυρο έβλεπα τις εστίες απέναντι να λούζονται από τον απογευματινό ήλιο. Οι φοιτητές σε μία προσπάθεια να ομορφύνουν το άχαρο κτίριο-δωμάτιο τους έχουν βάψει ο καθένας το μπαλκονάκι του με διαφορετικό χρώμα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την δημιουργία ενός ιδιαίτερου χρωματιστού κολαζ. Μία εικόνα που δεν μπορώ να αποφασίσω αν μου αρέσει ή όχι..

Σίγουρα με λυπεί που αυτές είναι οι υποδομές για τους φοιτητές μας. Ακόμα αισθάνομαι μία από αυτούς αν και συνειδητοποιώ ότι έχουν περάσει μερικά χρόνια από όταν τελείωσα με το θέμα φοιτητική ζωή. Και γι'αυτό στεναχωριέμαι και θυμώνω όταν βλέπω την ποιότητα της παιδείας σε αυτά τα χάλια! Εκεί μέσα, σε αυτά τα δωμάτια-κουτάκια στεγάζουν 18χρονα παιδιά τα όνειρα τους, τους έρωτες τους, τις ελπίδες τους, τα ξενύχτια τους, την ζωή τους όλη. Αντί για τα κουτάκια αυτά έπρεπε οι εστίες να είναι χώροι όμορφοι, που να σε κάνουν πιο δημιουργικό, να σε διευκολύνουν και να σε απελευθερώνουν αντί να σε εγκλωβίζουν.

Εστίες Πανεπιστημιούπολης Ζωγράφου

ΥΓ1: Ζητώ συγγνώμη για την κακή ποιότητα της φωτογραφίας αλλά τραβήχτηκε από το κινητό μου.

ΥΓ2: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Day 16: Flower _power

Όχι, αυτή η ορχιδέα δεν είναι δικιά μου...η δικιά μου αυτή τη στιγμή αποτελείται από 4 φύλλα και ένα κλαράκι. Αυτή εδώ είναι της μητέρας μου και μέτρησα 24 άνθη πάνω της (φτύστε την, μην την ματιάσουμε γιατί αν μαραθεί τώρα θα με κυνηγάει). Και ακόμα αναρωτιέμαι μα τι τους κάνει η μητέρα μου και όλα ανθίζουν και τα δικά μου καταστρέφονται... Κάτι δεν κάνω σωστά,ε?

Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Day 15: sunset

Το μόνο ηλιοβασίλεμα που πρόλαβα να δω σήμερα είναι αυτό που είχα τραβήξει πριν ένα περίπου χρόνο στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας..και αυτό όπως μπορείτε να φανταστείτε ήταν στην οθόνη του υπολογιστή μου... Τρελή μέρα σήμερα! Καληνύχτα!!

Σημείωση 1: Καλημέρα, μόλις κατάλαβα ότι όπως με πήρε ο ύπνος χθες βράδυ στον καναπέ δεν πάτησα ποτέ το κουμπί Δημοσίευση. ουπς....

Σημείωση 2: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Day 14: How you feel today

Σήμερα ναι, έχει bonus post! Εκτός από την day 13: something you found έχει κι άλλο... Βασικά είναι χρωστούμενο post..γιατί την Παρασκευή δεν ανέβασα τίποτα..Οπότε έπρεπε να κάνω κάτι για αυτό...Αφήστε που τι καλύτερο από το σημερινό...Τι καλύτερο από το να μοιραστείς το τι αισθάνεσαι μία μέρα που είσαι πάνω στο βουνό; Και πως θα μπορούσα να αισθανθώ ενώ τα μάτια μου έβλεπαν αυτό το πράσινο; Την στιγμή που η Αθήνα μοιάζει μακρινή και η ησυχία κυριαρχεί..;
Απλά ...Ελεύθερη!

Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Day 13: Something you found

Μετά την κλεισούρα του Σαββατοκύριακου, είπαμε να εκμεταλλευτούμε λίγο την αργία της Δευτέρας και το γεγονός ότι εγώ ήμουν λίγο καλύτερα για μία χαλαρή βολτούλα στο Τατόι. Για όσους μένετε στην Αθήνα συστήνω την περιοχή ανεπιφύλακτα.. Υπέροχο δάσος, δίπλα στην Αθήνα, με πολλές διαδρομές για βόλτες τόσο με τα πόδια όσο και με ποδήλατο. Γι'αυτό και πολύς κόσμος προτιμάει την περιοχή για την βόλτα του. Σήμερα γινόταν ο χαμός. Πολύς κόσμος, οικογένειες με τα πιτσιρίκια που παίζανε και απολαμβάνανε την φύση. 

Βέβαια είχαν δεν είχαν κατάφεραν να με νευριάσουν, οι επιβάτες του μπροστινού μας αυτοκινήτου, μία τετραμελής οικογένεια, με τα 2 παιδιά σε πολύ μικρή ηλικία. Κάποια στιγμή ο οδηγός έκοψε ταχύτητα, η μαμά κατέβασε το παράθυρο και πέταξε το άδειο πλαστικό ποτήρι από τον καφέ της στο δάσος! Το αίμα μου ανέβηκε στο κεφάλι. Σκεφτόμουν πόσο θα ήθελα να μπορούσα να τους καταγγείλω! Και αυτό που με εξόργιζε πιο πολύ ήταν  ότι αυτό το παράδειγμα δίνουν στα παιδιά τους. Αυτό θα κάνουν αύριο μεθαύριο και αυτά...Και κατά τα άλλα πήγαν να "απολαύσουν" την φύση!!

Anyway...θα το αφήσω αυτό το θέμα εδώ και θα σας πω την σημερινή μας ανακάλυψη, μάλλον θα σας την δείξω.. Ένα ρυάκι που έτρεχε σε αυτά τα σκαλάκια και συνέχιζε την πορεία του..

Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim