Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

21:30


21:30 ακούω Bebe στο Youtube. Σκέφτομαι να γράψω γιατί χάθηκα αλλά από την άλλη δεν υπάρχει λόγος.

21:30 και είμαι στο γραφείο.
Είναι αυτή η ώρα μετά το 12ωρο σε ένα γραφείο και σε έναν υπολογιστή για ακόμα μία μέρα που η κούραση σε ξεπερνάει και πλέον απλά σκέφτομαι πως θα γίνει να σηκωθώ από την θέση μου και θα κάνω όλο αυτό το ταξίδι της επιστροφής.
Χαρτιά απλωμένα, εκκρεμότητες που πάνε από την μία μέρα στην άλλη και εγώ απλά θέλω να διακτινιστώ στο σπίτι. Η σκέψη της διαδρομής με κάνει να αναβάλλω την αναχώρηση.

Στην άλλη πλευρά του δρόμου τα φώτα από το απέναντι κτίριο μαρτυρούν και μία άλλη κοπέλα στο γραφείο της, ένα γραφείο γεμάτο χαρτιά, ένας καφές δίπλα της. Κοιταζόμαστε στα μάτια.
Ψέματα, δεν υπάρχει άλλη κοπέλα. Είμαι εγώ που αντικατοπτρίζομαι στην τζαμαρία. Το ξέρω ότι δεν υπάρχει άλλη κοπέλα εκεί απέναντι αλλά με παρηγορεί η σκέψη.

Οι μέρες περνάνε γρήγορα, η επαφή μου με τον έξω κόσμο πλέον είναι αυτό το τζάμι και η ζωή μου δεν είναι βγαλμένη από διαφήμιση της Amita. Δεν τρώω πρωινό με κέικ και βούτυρα αλλά στην καλύτερη περίπτωση μία μπάρα δημητριακών στο αμάξι, και δεν κάνω αμέριμνες βόλτες γιατί η μόνη μου διαδρομή είναι γραφείο σπίτι. Όμως εξακολουθώ να βλέπω την θετική πλευρά της ζωής.

Εξακολουθώ να είμαι πάνω στο δικό μου σύννεφο, όσο μπορώ.
Εξακολουθώ να λέω καλημέρα δυνατά και με χαμόγελο.
Εξακολουθώ να ονειρεύομαι πολύ.
Εξακολουθώ να θέλω να κάνω 300 καινούργια πράγματα που δεν προλαβαίνω
Εξακολουθώ να έχω τα ρούχα από το καλοκαίρι στις βαλίτσες
Εξακολουθώ να είμαι στο γραφείο και να γράφω αυτό το κείμενο…

Γράφω μονορούφι και δεν ξαναδιαβάζω. Ετοιμάζομαι να πατήσω το κουμπί της δημοσίευσης γιατί αν δεν το κάνω έτσι μπορεί να μην το πατήσω ποτέ

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

Always look on the bright side of Life

"Always look on the bright side of life" τραγουδάω ξανά και ξανά για να μην το ξεχάσω σε καμία γωνία της διαδρομής. Σε καμία γωνία όπως αυτές των πάνελ της τηλεόρασης, της διάχυτης γκρίνιας και του φόβου που μας έχει πλημμυρίσει.



Ξυπνάω και κοιμάμαι με έναν κόμπο κάπου μεταξύ λαιμού και στομαχιού. Δεν μπορώ να διακρίνω που ακριβώς βρίσκεται. Κάνω όλες τις δουλειές με αυτόν τον κόμπο κάπου εκεί πίσω. Γελάω, μιλάω, τραγουδάω, περπατάω, διαβάζω, φωτογραφίζω, ξεχνιέμαι και κάποια στιγμή νάτος ξανά ο κόμπος εκεί. Μου θυμίζει  τι ζούμε, μου θυμίζει το άγχος που έχω. Θέλεις να κάνεις σχέδια και κάπου μέσα σου λες..μα μπορώ να κάνω σχέδια για ένα μήνα μετά; Κι όμως η ζωή συνεχίζεται λέω μέσα μου. Η ζωή δεν σταματάει ποτέ. Ο κόσμος ζει, ερωτεύεται, παντρεύεται, κάνει οικογένειες, δημιουργεί κάτω από όλες τις συνθήκες! Ακόμα και σε περίοδο πολέμου. (Αυτός είναι ο μονόλογος μου..αυτά επαναλαμβάνω στο μυαλό μου εκεί που ανεβαίνω τα σκαλιά του ΜΕΤΡΟ)

Από την φύση μου αισιόδοξη και επίσης αγχωτική.. οι δύο όψεις ενός εσωτερικού νομίσματος. Μία ζυγαριά που ισορροπεί μετά βίας και που αρκεί ένα "τσικ" για να γύρει δεξιά ή αριστερά.

Για να μην κλείσουμε έτσι..να και μερικές εικόνες από μία Κυριακάτικη βόλτα στο Μουσείο της Ακρόπολης και την γύρω περιοχή. Τραβηγμένες από το κινητό.




Τέλεια jazz μπάντα στην Ηρ. Αττικού. Ήθελα να κάτσω μέχρι το τέλος...


Δευτέρα, 21 Μαΐου 2012

Ο τέλειος καπουτσίνο (?)


Μου κάνει πλάκα μία καφετιέρα, ναι ναι μία καφετιέρα. Και όχι μία οποιαδήποτε καφετιέρα, μία εσπρεσσιέρα!! Θέλει να με εκθέσει, είναι γεγονός. Έχω πειστεί. Θα μου πεις, πως μπορεί μία καφετιέρα να θέλει το κακό σου; Να θέλει να σε γελοιοποιήσει! Ε, κι όμως θέλει, δεν εξηγείται αλλιώς. Θέλει να με εκθέσει στα μάτια προϊσταμένης και συναδέλφου.

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

Internet-ική μαγεία!


Το διάβασα και δεν άντεξα.. Έπρεπε να το μοιραστώ. Το διάβασα και ταξίδεψα. Μπήκα στο λεπτό μέσα στην ιστορία αυτή και ξαφνικά μύρισε καλοκαίρι..παρά την μουντάδα που έχει εκεί έξω, παρά την βροχή που ρίχνει. Μύρισε ανανάς και τεκίλα..μύρισε καλοκαίρι..μύρισε έρωτας! 

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

Οδική παιδεία (or not)

Σήμερα γράφω με νεύρα, με πολλά νεύρα! Δεν ξέρω από που να το πιάσω το θέμα.. Μιλάμε για οδική ασφάλεια; Μιλάμε για παιδεία; Μήπως μιλάμε και για τα δύο; Μάλλον μιλάμε για ένα συνδυασμό και των δύο. Γιατί προφανώς η έλλειψη παιδείας φταίει και για τα υπόλοιπα...όπου στην περίπτωση μας είναι η ασφάλεια στους δρόμους. 

Οδηγώ και ξαφνικά βλέπω δίπλα μου να περνάει ένα αυτοκίνητο με ανοιχτό το παράθυρο, ο πατέρας με το κλασσικό χέρι έξω από το παράθυρο και μέχρι εδώ καλά αλλά κρεμασμένο είναι και το πιτσιρίκι του. Προς στιγμή προσπαθώ να καταλάβω από που ξετρύπωσε αυτό.. το έχει στα πόδια του; Όχι κρέμεται από το πίσω κάθισμα και έχει χωθεί για να βγάλει το κεφάλι και τα χέρια του στο παράθυρο. Χέρια απέξω, κεφάλι απέξω ανεμίζουν. Με πιάνει η καρδιά μου όσο το επεξεργάζομαι στο μυαλό μου και όσο περνάνε σενάρια διόλου ευχάριστα από μπροστά μου.

Λίγο πιο κάτω και σταματημένοι στο ατελείωτο κόκκινο από το φανάρι δεν αντέχω και τραβάω την φωτογραφία! Μία κυρία από το διπλανό αμάξι του κάνει παρατήρηση και φυσικά εισπράττει την απάντηση του σε άπταιστα "γαλλικά". Και το πιτσιρίκι εκεί...ακλόνητο στη "θέση" του. Απολαμβάνει το αεράκι του χωρίς να καταλαβαίνει σε τι κίνδυνο το αφήνει ο πατέρας του να βρίσκεται.

Κάτι τέτοιες στιγμές που με πιάνουν τα διαόλια μου θα ήθελα τόσο πολύ να μπορούσα να τον καταγγείλω! Φυσικά όσοι οδηγούμε βλέπουμε πολλά τρελά σκηνικά και είμαι σίγουρη ότι όλοι έχουν κάποιο παράδειγμα να μοιραστούν αλλά πραγματικά δεν κρατήθηκα σήμερα. Ήθελα να το βγάλω από μέσα μου. Γιατί δεν είναι το γεγονός ότι θέτει τον εαυτό του σε κίνδυνο αλλά ενός πλάσματος που δεν μπορεί ακόμα να έχει συναίσθηση του κινδύνου. 


Αυτά για τώρα...

Φιλιά

PS Η κατασκευή πέτυχε οπότε μετά την αποκάλυψη της έκπληξης.. σε αυτούς που προορίζεται θα σας την παρουσιάσω!

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

Επέστρεψα!

Καλά ας μην βάλουμε και στοίχημα...αλλά έτσι λέω, εγώ η μάντισσα Κάλχα! Πολύ τρέξιμο η προηγούμενη εβδομάδα και το ΣΚ...Ξέρω, ξέρω αυτό γράφω όλη την ώρα αλλά δυστυχώς αυτή ήταν η πραγματικότητα μου! Δεν είχα χρόνο για εμένα, για τον καλό μου, για τους φίλους μου, για το σπίτι μου, για τίποτα...καλά το σπίτι μου φωνάζει απελπισμένο Help! Help! Τα φυτά μου με "κοίταζαν" έτοιμα να βγάλουν πόδια και να πάνε στην βρύση μόνα τους...Καλά όσο για το ψυγείο εκεί απαιτείται πλέον επιχείρηση τύπου "Mission Impossible" και ο Tom (βλέπε Tom Cruise) μάλλον θα είναι απασχολημένος σώζοντας τον πλανήτη για να ξεκλέψει χρόνο να έρθει και κατά δώθε.. .

Το πρόγραμμα την εβδομάδα που μας πέρασε περιλάμβανε μόνο γραφείο οπότε όπως καταλαβαίνετε φωτογραφική δεν έπιασα στα χεράκια μου... Εδώ δεν έπιασα ξεσκονόπανο που χρόνος για φωτογραφική..αφήστε που οι φωτογραφίες θα ήταν μόνο από το γραφείο μου γιατί παραέξω δεν βγήκα... Αλλά πάει πέρασε...Έριξα και ένα βαρβάτο ύπνο χθες και προχθές, ξεκουράστηκα και τώρα επιστρέφουμε δυναμικά.. Πρώτο στη λίστα των υποχρεώσεων είναι το σπίτι...χθες ξεκίνησα να μαζεύω τα χειμωνιάτικα...και έπεται συνέχεια...
Βέβαια αυτές τις ημέρες σκαρώνω κάτι καινούργιο...με σύνεργα όχι την φωτογραφική μου μηχανή...αλλά με αυτά..



Αν τα καταφέρω θα δείτε άμεσα τα αποτελέσματα!


PS  Σας ζάλισα σήμερα,ε με τα δικά μου?? 
PS2 Χαίρομαι πολύ που βλέπω ότι συμμετέχουν όλο και περισσότεροι στην φωτογραφική πρόκληση του Μαΐου! 

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2012

Day 26: Black & White

Η ζωή μου είναι πολύχρωμη γιατί έτσι επιλέγω να την ζω εγώ. Αλλά γύρω μου, στον χώρο μου έχω πολλά αντικείμενα τα οποία είναι άσπρα, μαύρα, γκρι. Ο καναπές, το τζάκι, ένας τοίχος γκρι, ακόμα και η τσάντα που κουβαλάει το ταπεράκι καθημερινά ασπρόμαυρη. Λατρεύω τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες και τον χειμώνα φοράω είναι πολλές φορές ντυμένη σαν σκακιέρα, γιατί όλα και όλα.. όταν έρθει η άνοιξη θέλω χρώμα, πολύ χρώμα.

Ακόμα και αυτός ο πίνακας που κολλάω τις ανακοινώσεις πίσω από το γραφείο μου είναι ασπρόμαυρος τώρα που το σκέφτομαι...

Αυτόν τον πίνακα έβλεπα σήμερα και έκανα το κλικ με το κινητό..



Quick Note: Ο Μαίος μπήκε, οι bloggers που συμμετέχουν (στον Μάιο, μην κοιτάτε που εγώ έχω μείνει πίσω..)έχουν αυξηθεί..
Έχουμε και λέμε λοιπόν, όσα έχω δει είναι:  

Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

Day 25: Looking down

Looking down δεν σημαίνει απαραίτητα να κοιτάς από ψηλά.. (που ήταν η πρώτη μου σκέψη) πολλές φορές απλά αρκεί να χαμηλώσεις και εσύ λίγο, να κατέβεις χαμηλά και να δεις τα πράγματα από εκεί...

Δυστυχώς η πρόβλεψη στο χθεσινό post ότι δεν θα προλάβω σήμερα να κάνω ούτε στεφάνι βγήκε αληθινή...πόσο μάλλον να βγάλω την φωτογραφία που ήθελα.. οπότε το σχέδιο άλλαξε λίγο..

Μπορείτε να μαντέψετε τι είναι αυτό??



Κάποιοι με ρωτάτε αν θα συνεχίσω και τον Μάιο..αρχικά ήμουν πεπεισμένη ότι ήθελα έναν μήνα off γιατί πραγματικά είχα κουραστεί.. Αλλά τελικά λέω να ακολουθήσω. Δεν ξέρω αν θα έχει την μορφή της καθημερινής ανάρτησης όπως γινόταν μέχρι τώρα. Σίγουρα πάντως όχι αυτήν την εβδομάδα που τα ωράρια μου είναι τρελά.. Όσο για τον Απρίλιο, τον έβαλα σκοπό και θα τον τελειώσω. Σε αυτόν τον μήνα αισθάνθηκα την δέσμευση πολύ πιο έντονη....

Καλό μήνα να έχουμε και καλή αρχή σε όσους ξεκινάνε τώρα!! Καλή διασκέδαση. Συγχωρέστε με που δεν καταχωρώ αυτή τι στιγμή τους συμμετέχοντες αλλά υπόσχομαι να το κάνω άμεσα...

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Day 24: Something you are grateful for

Είμαι πολύ ευγνώμων για πολλά πράγματα σε αυτή την ζωή. Άλλα μπορούν να περιγραφούν με εικόνες άλλα μόνο με λόγια. Σήμερα όλη την ημέρα σκεφτόμουν εικόνες από πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων.  Σκεφτόμουν τον ήλιο, σκεφτόμουν τα άτομα που αγαπώ...αλλά η κούραση μου όταν έφτασα στις 22:00 στο σπίτι δεν μου επέτρεπε πολλά, επίσης ο ήλιος είχε πια χαθεί από ώρα. Μπαίνοντας λοιπόν στην κουζίνα του σπιτιού μου κατάλαβα ότι κάποιες φορές η ζωή σε ξεπερνάει και σε εκπλήσσει υπέροχα!!

Βρήκα στον πάγκο της κουζίνας να με περιμένει ένα Μαγιάτικο στεφάνι. Τι έκπληξη!! Είχε την υπογραφή του μπαμπάκα μου, το ήξερα πριν ακόμα του μιλήσω γιατί για χρόνια φτιάχναμε παρέα τα στεφανάκια μας..Τώρα, ήξερε ότι αύριο θα είναι μία πολύ δύσκολη μέρα και ίσως να μην καταφέρω να κάνω το στεφάνι μου, οπότε φρόντισε να μην με αφήσει έτσι..Μου έκανε την καλύτερη έκπληξη και αισθάνθηκα πολύ τυχερή για ακόμα μία φορά. ευχαριστώ μπαμπάκο μου! Σε λατρεύω!!


Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Day 23: Vegetable

Στην θέση κάθε άλλης φωτογραφίας θα μπορούσα να βάλω τον εαυτό μου, μιας και έτσι νιώθω αυτή την εβδομάδα! Ζαρζαβατικό για την ακρίβεια, μου αρέσει πως ακούγεται αυτή η λέξη.. Πολύ τρέξιμο και όταν έχεις να τραβήξεις και μία φωτογραφία την ημέρα τα πράγματα δυσκολεύουν επικίνδυνα. Εκτός από την κούραση είναι και οι τεχνικές δυσκολίες.. Μίας και είμαι ερασιτέχνης της φωτογραφίας, που ακόμα ψάχνω να βρω την άκρη μου και να μπορέσω να αποτυπώσω την εικόνα που έχω στο μυαλό στο "χαρτί", το νυχτερινό φως από την λάμπα δεν βοηθάει ιδιαίτερα. Και λέω για νυχτερινό φως γιατί νύχτα φεύγω, νύχτα γυρνάω.

Σήμερα επίσης έχασα μία εικόνα καθώς εκείνη τη στιγμή δεν είχα μαζί μου φωτογραφική μηχανή και αυτό με νευρίασε πολύ αλλά πραγματικά δεν άντεχα να κουβαλάω μαζί μου εκτός από την τσάντα μου και την βαριά μηχανή.. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να πάρω έναν μικρότερο-σταθερό φακό για να μειώσω λίγο το βάρος καταρχάς και για να μάθω να δουλεύω και με σταθερό φακό. Αλλά όλο το λέω και όλο ξοδεύω αλλού τα χρήματα....Οπότε καταλήγουμε στο no money, no honey...

Σας αφήνω με τα ζαρζαβατικά μου..τις πρώτες ντοματούλες, που αν και ακόμα δεν είναι η εποχή τους τελικά μας βγήκαν ωραίες!



Καλή εβδομάδα να έχουμε!!

Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim


Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Day 22: The Last Thing you Bought

Σάββατο πρωί στο γραφείο. Υπέροχη ησυχία, υπέροχη μουσική από τον ραδιοφωνικό σταθμό pepper, με τον οποίο έχω κολλήσει. Τα τηλέφωνα δεν βαράνε σαν τρελά και επειδή κανένας δεν πιστεύει ότι είσαι στο γραφείο, κανένας δεν περιμένει ότι είσαι εκεί σε αφήνουν να κάνεις ανενόχλητη την δουλειά που όλη την εβδομάδα μέσα στον χαμό δεν έχεις προλάβει να κάνεις..

Έφτιαξα τον καφέ μου, άνοιξα την μουσική δυνατά και άρχισα...

Κανονικά αυτό το post έπρεπε να έχει γραφτεί χθες.. Ουφ, λυπάμαι που το ομολογώ αλλά όσο περνάει ο μήνας και ειδικά τώρα τελευταία που τρέχω ασταμάτητα και οριακά προλαβαίνω να πω μία κουβέντα, όταν γυρίσω σπίτι και πριν πάω για ύπνο, έχω αρχίσει να μην είμαι τόσο συνεπής με το project..χάνω καμία μέρα (ή και παραπάνω) και αυτό δεν μου αρέσει καθόλου...

Τις φωτογραφίες κατάφερα να τις τραβήξω χθες, γύρω στις 11 παρά το βράδυ αλλά μετά ήρθε η pizza και αυτό σήμανε το τέλος... δεν άντεξα παραπάνω..

Το θέμα μας είναι το τελευταίο πράγμα που αγόρασα και αυτό ήταν ένα ζευγάρι σταράκια που είχα βάλει στο μάτι εδώ και καιρό και όλο δεν προλάβαινα να πάω να αγοράσω.. Με το τρέξιμο των τελευταίων ημερών κάποιες μέρες ακόμα και οι μπαλαρίνες μου φαίνονται κουραστικές, οπότε ήθελα την εναλλακτική των άνετων παπουτσιών που έχουμε το χειμώνα με τις μπότες και το καλοκαίρι με τις σαγιονάρες.. All Star λοιπόν και τα εγκαινίασα από σήμερα κιόλας...



Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

Day 21: Bottle

Πέμπτη, πάντα μου άρεσε η Πέμπτη. Έχει μία θετική φόρτιση σαν μέρα...αν και μάλλον αυτή προκύπτει από την γειτνίαση της με την Παρασκευή. Ο ήλιος λάμπει από το πρωί, η θερμοκρασία έχει ανέβει εμφανώς και το ίδιο και η διάθεση μου.

Αν και η μέρα δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς και δεν συνεχίστηκε με τις καλύτερες προδιαγραφές η αισιοδοξία και το χαμόγελο μας μένει.

Σήμερα έχω στο μυαλό μου μόνο μουσικές...Όλη μέρα είμαι στο τρέξιμο και όλη μέρα σιγοτραγουδάω στίχους από διάφορα τραγούδια.. Καταρχάς τραγούδαγα το Message in a bottle ,ε το σήκωνε και το θέμα, μετά την Λόλα του Μαραβέγια, πολύ μ'αρέσει αυτός ο καλλιτέχνης.. και μετά ότι άκουγα στο ραδιόφωνο. Πολύ μ'αρέσει να διαβάζω, να δουλεύω, να οδηγώ, να κάνω τα πάντα με μουσική. Συνδέω εποχές, γεγονότα, ακόμα και μυρωδιές με μελωδίες και τραγούδια. Στην μητέρα μου πήρε πολλά χρόνια για να καταλάβει ότι όταν διάβαζα είχα ανάγκη να έχω ανοιχτό το ράδιο σε χαμηλή ένταση για να μπορέσω να συγκεντρωθώ. Η απόλυτη ησυχία με αποσυντονίζει.

Ξέφυγα; Έτσι φαίνεται. Bottle το σημερινό θέμα αλλά δεν έχω να σας δείξω κάποιο περίτεχνο μπουκάλι ή κάποια σειρά από μπουκάλια αν και ήθελα να σας δείξω και κάποιες φωτογραφίες από παλιά.  Από ένα μαγαζί γνωστό σε πολλούς, τον Βρεττό, στο κέντρο της Αθήνας. Αλλά μέχρι να ψάξω στο τρελό μου αρχείο σας δίνω το link του μαγαζιού.

Προς το παρόν θα μιλήσουμε για ένα τόσο δα μικρό μπουκαλάκι που χωράει κάτω από την οθόνη του υπολογιστή μου και με ακολουθεί από δουλειά σε δουλειά. Αλλάζω γραφείο και το μικρό αυτό μπουκαλάκι έρχεται μαζί μου. Δώρο μίας άλλης φίλης, και τι φίλης, της Ζου μου (από το Ζουζού). Πρόκειται για ένα μπουκάλι γεμάτο χρυσό (!) για καλή τύχη και γούρι.. Γούρι στην ζωή μου φέρνει, τώρα για τα οικονομικά δεν νομίζω ότι κατάφερε πολλά αλλά τι να σου κάνει και αυτό το μικρούλι μπουκαλάκι εν μέσω αυτής της κατάστασης.



ΥΓ. Είχατε κανένα πρόβλημα χθες με τον blogger ή μόνο εγώ είχα? Πάταγα δημοσίευση...πουθενά δημοσίευση...Είδα και απόειδα και έπεσα για ύπνο... Γι'αυτό και η αναφορά στην Πέμπτη.. πω πω..τελευταία δεν είμαι και τόσο συνεχής, αλλά (δικαιολογούμαι και πάλι) έχω απίστευτο τρέξιμο και ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τελευταία! (γι' αυτό και έχουν αυξηθεί και οι φωτογραφίες από το κινητό...)

Υ.Γ.2 Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Day 19: Orange

Θυμάστε την μικρή κίτρινη πάπια που είχαμε δει την 5η ημέρα;; Ε, αυτή η μικρή κίτρινη πάπια έχει μία πιο μεγάλη πορτοκαλί και ..χμ...λίγο σατανική αδερφή πάπια! ! ! ! ναι, είναι λίγο περίεργο να είσαι κάτοχος μιας διαβολικής πάπιας αλλά τι να λέμε τώρα..και εγώ είμαι λίγο περίεργη! χαχα

Η πάπια αυτή είναι δώρο από μία παιδική μου φίλη. Μου είχε έρθει με το ταχυδρομείο απευθείας από τα Παρίσια όταν ήμουν φοιτήτρια. Χμ..σαν πολύ δεν μελετάω τα φοιτητικά μου χρόνια τώρα τελευταία;;;
Γέλασα πολύ με εκείνο το κουτί και την πιο ανατρεπτική πάπια ever..

Γι'αυτό σας αφήνω με ένα παπιο-κυνηγητό....



Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

Day 20: Something you drew



Μας λείπει η μέρα 19....το ξέρω...αλλά τελικά δεν μου άρεσε η φωτογραφία που έβγαλα και θέλω να την ξαναβγάλω..οπότε προχωράμε κατευθείαν στην μέρα 20 και στο σχέδιο. Και επειδή μείναμε πίσω είπα να προχωρήσω λίγο πιο μαζικά! 

Σημειώνετε όταν μιλάτε στο τηλέφωνο; Όταν χαζεύετε; Όταν σκέφτεστε;
Εγώ πάντα θέλω να έχω ένα κομμάτι χαρτί μπροστά μου και ένα μολύβι, ένα στυλό... δεν μπορώ να πω όμως ότι έχω κανένα ιδιαίτερο ταλέντο στο σχέδιο. Μάλλον το αντίθετο... Ανά καιρούς κολλάω με κάποιο. Άλλες φορές σχεδιάζω βελάκια, παντού βελάκια άλλες πολύγωνα, άλλες λουλουδάκια, άλλες συννεφάκια.. Και όλα αυτά λένε ότι αποκαλύπτουν τον ψυχισμό μας. Η αλήθεια είναι ότι πιστεύω ότι υπάρχει λογική βάση σε αυτό και σίγουρα εκφράζουμε και με αυτόν τον τρόπο συναισθήματα που ίσως δεν έχουμε καταλάβει καν ότι τα έχουμε, συναισθήματα που πολλές φορές καταπιέζουμε ηθελημένα ή άθελα μας.

Έχετε διαβάσει τι συμβολίζουν όλα αυτά τα σχεδιάκα - μουτζούρες που κάνουμε στο χαρτί; Αν όχι, κάνοντας  ένα πρόχειρο googling βρήκα αυτά τα δύο άρθρα ( μέρος 1ο, μέρος 2ο) για να δείτε τι σημαίνουν τα σχεδιάκα μας...

Day 18: Hair


Άστα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα, άστα να ανεμίζουνε στην τρελή νοτιά.

Τώρα που τα νιάτα σου είναι ολανθισμένα, άστα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα.

Αυτούς τους στίχους μου τραγούδαγε ο πατέρας μου όταν ήμουν μικρούλα και εγώ κουνιόμουν στον ρυθμό. Θυμάμαι ακόμα την εικόνα, να μπαίνει το φως από το παράθυρο της κουζίνας και εγώ να κοιτάω με λατρεία τον μπαμπά μου. Τώρα σε μια άλλη κουζίνα. μία άλλη κοπέλα ανακάτευε τα δικά της μαλλιά...


Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

Δικαιολογίες ..?

Καλή εβδομάδα να έχουμε!

Ναι, ξέρω έχω μείνει πίσω με το photo a day...αλλά έδωσα "άφεση" στον εαυτό μου για το Παρασκευο-Σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Πραγματικά η διάθεση μου ήταν πολύ πεσμένη, χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Δεν είχα τίποτα..κανείς δεν με στεναχώρησε, τίποτα κακό δεν έγινε αλλά εγώ δεν είχα ψυχολογία.. Δεν είχα καθόλου όρεξη... Την Παρασκευή ούτε λόγος για φωτογραφία! Απλά δεν το συζητούσα...Το μόνο που έκανα όταν γύρισα ήταν να πάρω την κουβερτούλα μου και να κάτσω στον καναπέ κουκουλωμένη και αποχαυνωμένη. Μία από τα ίδια και το Σάββατο μέχρι το απόγευμα! Δεν ξέρω τι με έπιασε....και γι'αυτό και εγώ απαίτησα έξοδο για ποτάκι!

Και σηκώθηκα και βάφτηκα και έβαλα και τακούνι, έτσι για να μου αλλάξει η διάθεση, βγήκα και χόρεψα κιόλας, και διασκέδασα με φίλους και το πρωί ο κουμπάρος μας έφτιαξε και Pancakes κόλαση με μερέντα και φρέσκιες φράουλες. Και όλα έμοιαζαν διαφορετικά και πιο καλά...και πάει και η κακή διάθεση..

Για του λόγου το αληθές...

Και μετά ήρθαν τα άλλα κουμπάρια για Κυριακάτικα λαζάνια και πολύυυυυ παγωτό και το βράδυ ήμουν ήρεμη και κουρασμένη και κοιμήθηκα σαν πουλάκι!! 

Υπόσχομαι λοιπόν ότι θα επανέλθω και θα καλύψω την διαφορά...γιατί τις φωτογραφίες τις έχω βγάλει...απλά δεν έχουν ανέβει! 

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Day 17: Something you don't like

Τι δεν μου αρέσει? Χμ...Πολλά..

Δεν μου αρέσουν... Οι μίζεροι άνθρωποι, οι εικόνες που αντικρίζω καθημερινά στο κέντρο της Αθήνας, η αίσθηση της εγκατάλειψης, οι λυπημένες φάτσες στο ΜΕΤΡΟ (γιατί ξέρω ότι κουβαλάνε μεγάλο φορτίο από πίσω τους), η έλλειψη προσωπικού χρόνου, το άγχος αν θα μας φτάσουν τα λεφτά, αν θα έχουμε δουλειά και τον επόμενο μήνα, την επόμενη μέρα.. Πολλά είναι αυτά που δεν μου αρέσουν..ακόμα και πιο απλά..όπως το σιδέρωμα, ή το άπλωμα των πλυμμένων ρούχων...

Χθες απόγευμα ήμουν στο σπίτι των αγαπημένων κουμπαρούληδων στου Ζωγράφου και εκεί που κοίταζα από το παράθυρο έβλεπα τις εστίες απέναντι να λούζονται από τον απογευματινό ήλιο. Οι φοιτητές σε μία προσπάθεια να ομορφύνουν το άχαρο κτίριο-δωμάτιο τους έχουν βάψει ο καθένας το μπαλκονάκι του με διαφορετικό χρώμα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την δημιουργία ενός ιδιαίτερου χρωματιστού κολαζ. Μία εικόνα που δεν μπορώ να αποφασίσω αν μου αρέσει ή όχι..

Σίγουρα με λυπεί που αυτές είναι οι υποδομές για τους φοιτητές μας. Ακόμα αισθάνομαι μία από αυτούς αν και συνειδητοποιώ ότι έχουν περάσει μερικά χρόνια από όταν τελείωσα με το θέμα φοιτητική ζωή. Και γι'αυτό στεναχωριέμαι και θυμώνω όταν βλέπω την ποιότητα της παιδείας σε αυτά τα χάλια! Εκεί μέσα, σε αυτά τα δωμάτια-κουτάκια στεγάζουν 18χρονα παιδιά τα όνειρα τους, τους έρωτες τους, τις ελπίδες τους, τα ξενύχτια τους, την ζωή τους όλη. Αντί για τα κουτάκια αυτά έπρεπε οι εστίες να είναι χώροι όμορφοι, που να σε κάνουν πιο δημιουργικό, να σε διευκολύνουν και να σε απελευθερώνουν αντί να σε εγκλωβίζουν.

Εστίες Πανεπιστημιούπολης Ζωγράφου

ΥΓ1: Ζητώ συγγνώμη για την κακή ποιότητα της φωτογραφίας αλλά τραβήχτηκε από το κινητό μου.

ΥΓ2: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim


Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Αποκτήσαμε σελίδα στο Facebook!

Το Myrto's Days εκτός από την σελίδα του εδώ απέκτησε και άλλον έναν τρόπο επικοινωνίας, μέσω facebook για να τα λέμε  και από εκεί, για όποιους τους βολεύει.

Οπότε αν θέλετε κάντε Like στην σελίδα Myrto's Dayshttp://www.facebook.com/MyrtosDays ) στο facebook και περιμένω και από εκεί σχόλια, παρατηρήσεις και ότι άλλο θέλετε!!

Φιλάκια!!

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Day 16: Flower _power


Όχι, αυτή η ορχιδέα δεν είναι δικιά μου...η δικιά μου αυτή τη στιγμή αποτελείται από 4 φύλλα και ένα κλαράκι. Αυτή εδώ είναι της μητέρας μου και μέτρησα 24 άνθη πάνω της (φτύστε την, μην την ματιάσουμε γιατί αν μαραθεί τώρα θα με κυνηγάει). Και ακόμα αναρωτιέμαι μα τι τους κάνει η μητέρα μου και όλα ανθίζουν και τα δικά μου καταστρέφονται... Κάτι δεν κάνω σωστά,ε?

Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Day 15: sunset

Το μόνο ηλιοβασίλεμα που πρόλαβα να δω σήμερα είναι αυτό που είχα τραβήξει πριν ένα περίπου χρόνο στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας..και αυτό όπως μπορείτε να φανταστείτε ήταν στην οθόνη του υπολογιστή μου... Τρελή μέρα σήμερα! Καληνύχτα!!


Σημείωση 1: Καλημέρα, μόλις κατάλαβα ότι όπως με πήρε ο ύπνος χθες βράδυ στον καναπέ δεν πάτησα ποτέ το κουμπί Δημοσίευση. ουπς....

Σημείωση 2: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

Day 14: How you feel today

Σήμερα ναι, έχει bonus post! Εκτός από την day 13: something you found έχει κι άλλο... Βασικά είναι χρωστούμενο post..γιατί την Παρασκευή δεν ανέβασα τίποτα..Οπότε έπρεπε να κάνω κάτι για αυτό...Αφήστε που τι καλύτερο από το σημερινό...Τι καλύτερο από το να μοιραστείς το τι αισθάνεσαι μία μέρα που είσαι πάνω στο βουνό; Και πως θα μπορούσα να αισθανθώ ενώ τα μάτια μου έβλεπαν αυτό το πράσινο; Την στιγμή που η Αθήνα μοιάζει μακρινή και η ησυχία κυριαρχεί..;
Απλά ...Ελεύθερη!


Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2012

Day 13: Something you found

Μετά την κλεισούρα του Σαββατοκύριακου, είπαμε να εκμεταλλευτούμε λίγο την αργία της Δευτέρας και το γεγονός ότι εγώ ήμουν λίγο καλύτερα για μία χαλαρή βολτούλα στο Τατόι. Για όσους μένετε στην Αθήνα συστήνω την περιοχή ανεπιφύλακτα.. Υπέροχο δάσος, δίπλα στην Αθήνα, με πολλές διαδρομές για βόλτες τόσο με τα πόδια όσο και με ποδήλατο. Γι'αυτό και πολύς κόσμος προτιμάει την περιοχή για την βόλτα του. Σήμερα γινόταν ο χαμός. Πολύς κόσμος, οικογένειες με τα πιτσιρίκια που παίζανε και απολαμβάνανε την φύση. 

Βέβαια είχαν δεν είχαν κατάφεραν να με νευριάσουν, οι επιβάτες του μπροστινού μας αυτοκινήτου, μία τετραμελής οικογένεια, με τα 2 παιδιά σε πολύ μικρή ηλικία. Κάποια στιγμή ο οδηγός έκοψε ταχύτητα, η μαμά κατέβασε το παράθυρο και πέταξε το άδειο πλαστικό ποτήρι από τον καφέ της στο δάσος! Το αίμα μου ανέβηκε στο κεφάλι. Σκεφτόμουν πόσο θα ήθελα να μπορούσα να τους καταγγείλω! Και αυτό που με εξόργιζε πιο πολύ ήταν  ότι αυτό το παράδειγμα δίνουν στα παιδιά τους. Αυτό θα κάνουν αύριο μεθαύριο και αυτά...Και κατά τα άλλα πήγαν να "απολαύσουν" την φύση!!

Anyway...θα το αφήσω αυτό το θέμα εδώ και θα σας πω την σημερινή μας ανακάλυψη, μάλλον θα σας την δείξω.. Ένα ρυάκι που έτρεχε σε αυτά τα σκαλάκια και συνέχιζε την πορεία του..


Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

Day 12: Stairs

Χρόνια Πολλά, Χριστός Ανέστη! Ελπίζω να απολαύσατε το σημερινό τραπέζι και να τιμήσατε δεόντως όλες τις λιχουδιές. Οφείλω να ομολογήσω ότι το Πάσχα στην Αθήνα είναι αρκετά περίεργο. Μου έλειπε  λίγο η φύση, το χωριό και η σούβλα.. Όλα είναι διαφορετικά εκεί... Αλλά το γεγονός ότι δεν έβρισκες πουθενά κίνηση, και αυτά η ησυχία μου άρεσε πολύ.. 

Φάγαμε λοιπόν και εμείς το κατσικάκι-λουκουμάκι μας, ήπιαμε τον καφέ μας στην λιακάδα και τώρα ξεκουραζόμαστε. Και αν και ξέρω ότι αύριο είναι αργία και δεν δουλεύουμε κι όμως μια μικρή μελαγχολία της Κυριακής δεν παύω να την έχω.

Στο θέμα μας λοιπόν...σκάλες.



Και σας αφήνω με το stairway to heaven των Led Zeppelin γιατί αυτό σκέφτηκα καθώς άρχισα να γράφω τον τίτλο..και πάω να τσιμπήσω και πάλι κάτι γιατί μία λιγουρίτσα την έχω (χαχα)


Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Σάββατο, 14 Απριλίου 2012

Day 11: Where you ate breakfast

Ναι, το ξέρω..αυτή η ανάρτηση έπρεπε να είχε γραφτεί χθες αλλά τελικά το ξαφνικό κρυολόγημα δεν με άφησε. Ήμουν από αυτούς που δουλεύαμε χθες και ενώ ξύπνησα ορεξάτη και πολύ ευδιάθετη μόλις επέστρεψα σπίτι άρχισαν οι κρυάδες, ο βήχας και όλα τα υπόλοιπα συμπτώματα. Η υπόλοιπη Μ. Παρασκευή πέρασε μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας στον καναπέ με κουβέρτα, Depon και τσάι. Και ενώ το χθεσινό πρωινό ήταν ένα κουλούρι στο χέρι, στον δρόμο για το γραφείο σήμερα είχα πλήρη περιποίηση με τσαγάκι, και φέτες ψημένο ψωμί, με μέλι στο σαλόνι. Οπότε νομίζω και δικαιωματικά αξίζει να μπει το σημερινό πρωινό.



Με αυτήν την ανάρτηση λοιπόν εύχομαι σε όλους να έχουμε Καλή Ανάσταση! 

Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2012

Day 10: Cold

Κρύο..Ναι, κι όμως ακόμα έχει κρύο και τώρα που σας γράφω στριμωχνόμαστε δύο άτομα κάτω από μία fleece κουβερτούλα, σε μία γωνίτσα του καναπέ.. Όταν είχα δει την δέκατη μέρα και το θέμα "κρύο" φανταζόμουν χωνάκι παγωτό, κοντομάνικα μπλουζάκια και ήλιο.. Αντ' αυτού έχουμε και λέμε..κουβέρτα, καλτσάκια και ζακέτα... Πάνω που άρχισα να ανεβάζω τις ζεστές μπλούζες στα ψηλά ράφια το κρύο επέστρεψε και πάλι.

Όμως....κάποιοι δεν πτοήθηκαν! Kαι αυτός ο κάποιος που με κάνει χαρούμενη αν και κουκουλωμένος στην κουβέρτα το έφαγε το παγωτάκι του. 


Εγώ πιστή στη νηστεία μου μόνο κοίταζα, φωτογράφιζα και μύριζα.. 

Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης που σας είπα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Day 9: Younger me

Μια φορά και ένα καιρό ήμουν μικρή, ένα μικρό παιδάκι, κοντούλι και τοσοδούλι με ακατάσχετη λογοδιάρροια και ανεξάντλητη ενέργεια. αγαπημένη μου ασχολία ήταν η "δοκός ισορροπίας" στο σαλόνι.. Ισορροπούσα δηλαδή στην πλάτη του καναπέ και πήδαγα από τον ένα στον άλλο (πάντα πατώντας στο στήριγμα της πλάτης). Επίσης είχα πολλές Βarbie που αποφάσιζα ανά καιρούς να κουρέψω με ομολογουμένως τραγικά αποτελέσματα, αλλά επειδή εγώ πίστευα ότι είχα κάνει τόοοσοοο καλή δουλειά στις Barbie έπρεπε να μεταφέρω το ταλέντο μου και στο δικό μου κεφάλι... χμ...δεν θέλετε να δείτε πως κατάφερα να γίνω...Χαρά και η μανούλα όταν ανακάλυψε τι έκανα...

Μην σας ξεγελάει το χαμόγελο αθωότητας της φωτογραφίας, ήμουν σκέτο ζιζάνιο!!! Α, και τελικά δεν μπορούσα να βρω άλλη ιδέα για το younger me από το να φωτογραφίσω την παιδική μου φωτογραφία..




Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης που σας είπα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

Day 8: Inside my wallet

Όσοι με γνωρίζουν μπορεί να υποθέτουν ότι είμαι μετενσάρκωση της κυρίας του Δ. Ψαθά που μας έκανε να γελάμε στο σχολείο με την μεγάλη τσάντα και το μικρό τσαντάκι που άνοιγε και έκλεινε συνεχώς και κόντεψε να τρελάνει τον δύσμοιρο άνθρωπο (την βρήκα εδώ για όποιον θέλει να την διαβάσει). Έχω τσάντες , τσαντάκια, πορτοφόλια, πορτοφολάκια, μέσα στην τεράστια τσάντα μου έχω σε άλλο πορτοφόλι τα ψιλά, σε άλλο χαρτονομίσματα, αποδείξεις, κάρτες και πολλές Business cards, ατελείωτες Bus. cards. Από ξενοδοχεία που πήγα και μου άρεσαν και τις κρατάω για το ΑΝ ποτέ χρειαστεί να ξαναπάω ή να προτείνω σε φίλους (δεν ξαναπηγαίνω σχεδόν ποτέ ή όταν θα μου χρειαστούν δεν τις βρίσκω), κάποιου καταστήματος που μου άρεσε η κάρτα και απλά την πήρα, γιατρών, φίλων, συνεργατών, άσχετες που ακόμα απορώ γιατί τις έχω αλλά είναι εκεί και από τις εκκαθαρίσεις που έχω κάνει κατά καιρούς έχω δύο μεγάλους πάκους ήδη (ο τρίτος βρίσκεται μέσα στο πορτοφόλι μου). 

Πριν από λίγο καιρό μου έκανε δώρο η φίλη μου η Αγγελική ένα καινούργιο πορτοφόλι-τσαντάκι, μπλε, ωραίο μπλε,  και αποφάσισα να ξεφορτωθώ τον πάκο-βαρύ πορτοφόλι που κουβαλούσα τόσο καιρό. Εδώ και κανα δύο εβδομάδες μετέφερα τα χρήματα, τη κάρτα της τράπεζας και όλα τα υπόλοιπα...σχεδόν μείνανε πίσω. Το μικρό πορτοφολάκι για τα ψιλά εννοείται ότι παραμένει ακούνητο...


Τώρα βλέπετε το μπλε μου πορτοφόλι πάνω στο φουλάρι που είχα μέσα στην τσάντα, αλλά δεν πήρα χαμπάρι ότι κουβαλούσα όλη μέρα αν και είχα παγώσει.
Περιλαμβάνει:
1. Το κραγιόν (που ναι βρισκόταν μέσα στο πορτοφόλι, μη με ρωτάτε γιατί).
2. 2-3 εισιτήρια που πάντα έχω μέσα στο πορτοφόλι για καλό φενγκ-σούι (μου έχει καρφωθεί από παλιά ότι αν έχω πάνω μου παλιά εισιτήρια θα γίνει κάποια συνωμοσία με το σύμπαν και θα κάνω και άλλα ταξίδια).
3. Τα παπουτσάκια-γούρι που πήρα από Ολλανδία και 
4. Σοκολατάκια που έκλεψα από το μπολ της μαμάς μου..

Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης που σας είπα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

Day 7: Shadow


Χωρίς περιγραφή σήμερα σας καληνυχτίζω με το τραγούδι Breathless και τους στίχους I'm hunting shadows in the dark που σκεφτόμουν για το θέμα της ημέρας.



Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης που σας είπα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Day 6: Lunch

Κυριακή των Βαΐων σήμερα και η μέρα επιτάσσει ψάρι... Ψάρι λοιπόν και στην φωτογραφία, ξαπλωμένο πάνω στη σχάρα, λαδωμένο, αλατισμένο και με όλα τα κομφόρ του... να μας "κοιτάει".  Και το τιμήσαμε δεόντως το ψαράκι, με την χωριάτικη για συντροφιά και κάπως  έτσι μπαίνουμε και στην Μ. Εβδομάδα, και περνάει ο καιρός και πλησιάζει το καλοκαιράκι... και πραγματικά μου φαίνεται αστείο ότι και να γράψω για να συνοδέψω μία φωτογραφία ψαριού πάνω σε σχάρα... 

Μου 'ψησε το ψάρι...στη σχάρα!

Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης που σας είπα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Σάββατο, 7 Απριλίου 2012

Day 5: Tiny

Tiny, μικροσκοπικό. Στην ζωή έχουμε συνέχεια μεγάλες ιδέες, μεγάλα όνειρα, μεγάλες προσδοκίες. Θέλουμε τα "μεγάλα"-ακριβά αμάξια, μεγάλα σπίτια, "μεγάλες"-ισχυρές διασυνδέσεις και τα προβλήματα μας μας φαντάζουν πάντα μεγάλα αλλά η αγάπη ζει στα μικροπράγματα τελικά όπως λέει και το τραγούδι.



Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχει αυτό με την φωτογραφία. Μμμ...πολλά και τίποτα. Ένα τόσο δα μικρό και φτηνό παπάκι από τα Jumbo μπόρεσε να μου φτιάξει την διάθεση οπότε είπα να το βάλω να κάνει μπάνιο σε ένα κουτάλι και να γίνει ο ήρωας της πέμπτης μέρας με θέμα "κάτι μικροσκοπικό"..

Πνίγηκε σε μία κουταλιά νερό

Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης που σας είπα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

Day 4: Someone who makes you happy

Μέρα 4η της φωτογραφικής πρόκλησης του Απριλίου και το θέμα έχει με κάποιον που με κάνει χαρούμενη. Σίγουρα οι γονείς μου, ο αδερφός μου, οι φίλοι μου και οι συγγενείς μου με κάνουν χαρούμενη αλλά αυτός ο ένας που πρέπει να είναι σε αυτήν την φωτογραφία είναι ο "συνεταίρος" μου. Βέβαια τι κάνεις όταν το "συνεταιράκι" δεν πολυγουστάρει τις φωτογραφίες και δεν του αρέσει να ποζάρει? Προσπαθείς να βγάλεις φυσικές...ναι αλλά όταν ξέρει και ξέρεις ότι το deadline είναι σφιχτό?? χμ..εδώ ζορίζουν πολύ τα πράγματα. 


Μου έκανε γκριμάτσες (είπαμε όλοι μας κρύβουμε ένα παιδί μέσα μας), έκανε υπομονή με την μηχανή χωμένη μες την μούρη του ενώ προσπαθούσε να μας φτιάξει καφεδάκια και τελικά κάποια στιγμή ενώ καθόμασταν στον καναπέ μου χαμογέλασε. Here we are λοιπόν. Ίσως "καλλιτεχνικά" δεν είναι η αρτιότερη φώτο αλλά για για εμένα έχει την δική της σημασία..

Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης που σας είπα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Day 3: Mail

10:30 σήμερα, νομίζω ότι είμαι σε καλύτερο δρόμο από χθες... Δυστυχώς με την λέξη αλληλογραφία και δη mail στο μυαλό μου έρχεται ή το e-mail ή η σωρεία λογαριασμών που είναι το μόνο πράγμα που βρίσκω στο γραμματοκιβώτιο μου.. όμως πριν από λίγο καιρό παράγγειλα και έλαβα, το βιβλίο της γνωστής στους περισσότερους πλέον από τα εκπληκτικά γλυκά και τις καταπληκτικές φωτογραφίες τους (σου τρέχουν τα σάλια μόνο που τις βλέπεις) Sugar Buzz..

Γι'αυτό σήμερα το παίρνω και πάλι στα γόνατα, ανάβω και λίγο το τζάκι για να σπάσει η υγρασία (οικονομία στο καλοριφέρ..και ατμόσφαιρα....) και σας βάζω μία φωτογραφία με το τελευταίο ευχάριστο ταχυδρομικό μου απόκτημα!



Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης που σας είπα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Κομοτηνή.. έτσι απλά

Η αγαπημένη μου γωνιά
Έχω σπουδάσει στην Κομοτηνή, μία πόλη μαγική, ονειρική και μυστήρια, ακροβατεί μεταξύ Ανατολής και Δύσης και για όσους έχουμε περάσει από εκεί πάντα θα έχει μία μεγάλη θέση στην καρδιά μας. Είναι οι αναμνήσεις μας, είναι οι στιγμές μας. Πάντα θα κουβαλάω τις μυρωδιές και τους ήχους της κάπου μεταξύ καρδιάς και μυαλού.. 

Κάποια στιγμή θα σας γράψω αναλυτικά για την πόλη που αγαπώ τόσο αλλά προς το παρόν δεν μπορώ παρά να σας προτείνω να διαβάσετε το blog του Περικλή Θεοδολογίδη easy n' cosy ο οποίος ξύπνησε σε εμένα (και από ότι παρατήρησα και σε πολλούς άλλους που πέρασαν από εκεί) ωραίες αναμνήσεις. Ο Περικλής μιλάει για μία μαγική ώρα της Κομοτηνής. Το ξημέρωμα της και εγώ θα μοιραστώ με τη σειρά μου μαζί σας την  πρώτη μου δυνατή ανάμνηση από ένα ξημέρωμα στην Κομοτηνή.

Έχω ανέβει  στην Κομοτηνή με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών, έχω πιάσει σπίτι και εξαιτίας δημοτικών εκλογών μετά από 2-3 μέρες μάθημα φεύγω ξανά για την Αθήνα. Η επιστροφή λοιπόν γίνεται με το νυχτερινό Intercity (τρένο) από Αθήνα. Φτάνω στον σταθμό της Κομοτηνής ξημερώματα και η ομίχλη είναι απλωμένη στο ύψος του στήθους παντού. Κατεβαίνω από το τρένο φορτωμένη με βαλίτσες και πράγματα και το πρώτο πράγμα που αισθάνομαι είναι η πρωινή δροσιά και η υγρασία. Το πέτρινο κτήριο του σταθμού, οι φοιτητές που φορτωμένοι με πράγματα και κουρασμένοι από το νυχτερινό ταξίδι κατεβαίνουν ψάχνοντας ένα ταξί, η ησυχία που επικρατεί είναι εικόνες χαραγμένες ανεξίτηλα στον σκληρό μου δίσκο. Σαν να ξαναβλέπω την εικόνα μπροστά στα μάτια μου..Και κάπου εκεί, σε εκείνο τον σταθμό, εκείνο το ξημέρωμα, συνειδητοποίησα ότι αυτή η πόλη θα ήταν το σπίτι μου για 4 χρόνια και ήμουν έτοιμη να τα απολαύσω. 4 χρόνια, με τα καλά και τα άσχημα τους που δεν αλλάζω με τίποτα.

Σημείωση: Από τα κείμενα του Περικλή επίσης έχω ξεχωρίσει το "Εσύ ποιον θα γιαουρτώσεις;" το οποίο δημοσιεύτηκε επίσης και στο protagon.gr από όπου ανακάλυψα εν συνεχεία το blog του Περικλή.

Σημείωση 2: Το ποστ αυτό γράφτηκε με μόνο σκοπό να προτείνω το συγκεκριμένο κείμενο του Περικλή και στην πορεία δεν μπορούσα να μην θυμηθώ το πρώτο δικό μου ξημέρωμα.

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

Day 2: colour

Η μέρα κοντεύει να τελειώσει και εγώ τρέχω να προλάβω το ρολόι.. Είπαμε η πρόκληση είναι πρόκληση πάνω απ' όλα με τον εαυτό μου.
Σήμερα η μέρα είχε θέμα το χρώμα.. Λίγο χρώμα, ναι έχω ανάγκη από λίγο χρώμα, όλοι μας έχουμε ανάγκη από λίγο χρώμα για να ανταπεξέλθουμε στις δύσκολες μέρες που περνάμε. Και τι καλύτερο από λίγα χρωματιστά λουλούδια?? 

day 2: colour


Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης που σας είπα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

Μία πρόκληση σκέτη πρόσκληση



Πάντα μου άρεσαν οι προκλήσεις, νομίζω ότι λειτουργώ λίγο καλύτερα υπό πίεση, όταν λέω στον εαυτό μου Μυρτώ πρέπει να κάνεις αυτό.  Τι να πω λοιπόν για μία πρόκληση που στα μάτια μου φαντάζει σκέτη πρόσκληση. Μία πρόκληση φωτογραφική, και είχα ανάγκη από κάτι φωτογραφικό για να με βγάλει από την ρουτίνα, να με αναγκάσει να μπω σε πρόγραμμα. Αν και ο Απρίλης έχει 3 εγώ ξεκινάω από σήμερα… Δεν μπορώ να πω ότι φαίνεται ιδιαίτερα εύκολη και υπάρχουν μερικές μέρες- θέμα της πρόκλησης που με αγχώνουν λίγο. Αλλά είναι μία καλή ευκαιρία να κουβαλάω συνεχώς μαζί μου μία μηχανή, είτε την DSLR μου, είτε την compact που έχω. Όσο για το κινητό, αυτό είναι συνεχώς δίπλα μου…

Όλα λοιπόν ξεκίνησαν όταν σήμερα διάβασα την ανάρτηση στο 365days of bliss και είπα μέσα μου…γιατί όχι? Αυτό είναι κάτι που από ότι μας πληροφορεί  έχει ξεκινήσει από ένα άλλο blog το Fat Mum Slim.

Και ξεκινάμε λοιπόν... day 1: your reflection
Ενώ έπαιζα με 2 καθρέπτες

Έκανα διάφορες δοκιμές, έστησα καθρέπτες, κηροπήγια και διάφορα άλλα. Κάποια στιγμή ενώ φωτογράφιζα σε ένα μεγάλο καθρέπτη ακουμπισμένο στο πάτωμα είδα ότι φαινόταν το είδωλο του ενός μέσα στον άλλο και κάπως έτσι προέκυψε η παραπάνω φωτογραφία. 

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

It's a beautiful day

Καλημέρα,

Και σήμερα είναι μία υπέροχη μέρα, ο ήλιος λάμπει, η άνοιξη είναι πια γεγονός και εγώ είπα να μοιραστώ ένα τραγουδάκι που τραγουδάω από χθες στο μυαλό μου.



Άνοιξη και επισήμως, εαρινή ισημερία σήμερα, έτσι με πληροφόρησε το google  και στέλνω τις ευχές μου για την πιο αισιόδοξη εποχή του χρόνου, που φέρνει μαζί της τον καλό καιρό και φυσικά είναι προπομπός του αγαπημένου καλοκαιριού!

Φιλιά,

Μυρτώ


Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

Υπερηφάνεια και Προκατάληψη


I know,  I know ..αυτό είναι από την ταινία!
Ρώτα με ποια είναι η αγαπημένη μου ταινία, αυτόματα το μυαλό μου θα παγώσει και δεν θα θυμάμαι καμία απολύτως ταινία. Ρώτα με ποιο είναι το αγαπημένο μου τραγούδι..και πάλι το μυαλό θα κολλήσει και θα ψάχνω να βρω αυτό το ένα και μοναδικό τραγούδι, αλλά θα μπλέκομαι ανάμεσα σε πολλά αγαπημένα ή απλά και πάλι δεν θα μπορώ να θυμηθώ κανένα απολύτως. Όμως αν η ερώτηση αφορά το αγαπημένο μου βιβλίο εκεί η απάντηση βγαίνει από μόνη της, αυθόρμητη και σχεδόν ενστικτώδης. Υπερηφάνεια και προκατάληψη, Pride & Prejudice, από την Jane Austen. Είμαι σίγουρη ότι δεν είμαι η μοναδική γυναίκα, εκατομμύρια ανά τον κόσμο το έχουν στο top 5 αν όχι στο νούμερο ένα των αγαπημένων τους βιβλίων.

Πρώτη φορά έπεσε στα χέρια μου κάπου μεταξύ τελευταίων τάξεων δημοτικού και γυμνασίου. Το είχε στην βιβλιοθήκη του ο αδερφός μου, ο οποίος είναι μεγάλος βιβλιοφάγος. Ήμουν άρρωστη και ακινητοποιημένη στο κρεβάτι για μία εβδομάδα περίπου και η απελπισία-βαρεμάρα δεν περιγραφόταν. Όποτε ήμουν άρρωστη μου άρεσε να διαβάζω λογοτεχνικά. Ε, κάποια στιγμή ο αδερφός μου, μου έδωσε να διαβάσω και αυτό. Το διάβασα μονορούφι. Και αφού το τελείωσα το ξαναδιάβασα πάλι από την αρχή. Και από τότε το έχω διαβάσει πολλές, πολλές φορές, σε βαθμό να ξέρω πλέον τους διαλόγους. Κάποια στιγμή  μάλιστα αγόρασα και την αγγλική έκδοση γιατί ήθελα να το διαβάσω στην «μητρική του γλώσσα».

Πάει σίγουρα ένας χρόνος από την τελευταία φορά που το διάβασα ξανά. Αυτές τις ημέρες, εκεί που χαζολόγαγα στο «παιδικό μου δωμάτιο» στο πατρικό μου, έπεσα πάνω στην αγγλική του version και την έβαλα στην τσαντούλα μου. Ε, αυτό ήταν. Ξανακύλησα στον υπέροχο κόσμο της Jane Austen, γεμάτο περιγραφές της αγγλικής υπαίθρου και του χαρακτήρα των ηρώων, και με στους «αιχμηρούς» - σαρκαστικούς διαλόγους της να σε καθηλώνουν. Με ταξιδεύει και με χαλαρώνει. Και γι’ αυτό αποφάσισα να το απολαύσω σχεδόν βασανιστικά. Αν και θέλω πολύ να κάτσω ένα απόγευμα, με μία κούπα τσάι και ένα κέικ μπροστά μου (έτσι για να μπω σε αγγλικό mood) και να το διαβάσω όλο με τη μία, το κρατάω (με μεγάλη προσπάθεια) μόνο για το ΜΕΤΡΟ. Εκεί, μέσα στο βαγόνι του ΜΕΤΡΟ βγάζω το βιβλιαράκι μου και  έτσι απλά φεύγω για λίγο μακριά από την καθημερινότητα.

Ποιο είναι το δικό σου αγαπημένο βιβλίο?

Μυρτώ

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012

Βόλτα στην Κέρκυρα


 Ακόμα και όταν ένα ταξίδι γίνεται για δουλειές δεν παύει να είναι ταξίδι και να περιλαμβάνει όλα τα θετικά αυτού! Αυτή η ανυπομονησία, το φτιάξιμο αποσκευών ξημερώματα, γιατί μέχρι τελευταία στιγμή δεν έχω έτοιμο τίποτα απολύτως, η διαδρομή!

Έτσι ξεκινήσαμε και αυτή τη φορά, λίγες μόνο μέρες μετά την Καθαρά Δευτέρα με φορτωμένο το αμαξάκι μας πήραμε τους δρόμους με προορισμό την Κέρκυρα. Δεν είναι η πρώτη φορά που πηγαίνω. Την γνώρισα από κοντά περίπου τέτοιο καιρό πριν από τρία χρόνια και από τότε έχω ξαναπάει αρκετές φορές. Αλλά αυτή τη φορά ο καιρός ήταν ίσως καλύτερος από κάθε άλλη φορά. Λες και το έκανε για εμάς, αφού και τις ημέρες πριν αλλά και μετά το ταξιδάκι είχε χιόνια, βροχές και κρύο. Τις ημέρες που κάτσαμε ο ήλιος έλαμπε συνεχώς και δεν υπήρχε  ίχνος υγρασίας στην ατμόσφαιρα! Ιδανικές συνθήκες για εμένα..που και κρυουλιάρα είμαι και την πολύ ζέστη δεν αντέχω αν δεν είμαι δίπλα στο κύμα (χαχα..Miss Περίεργη).

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

First I had a life, now I have a computer and a modem


Αυτό έλεγε ένα t-shirt που με τρέλα φόραγα στην εφηβεία. Τότε ακόμα δεν μπορούσα να καταλάβω την σημασία αυτής της μπλούζας γιατί εκτός από λίγο αθώο chat δεν μπορώ να πω ότι με ενδιέφεραν και πολλά πολλά. Τότε τρέχαμε για μαραθώνιους καφέδες με τις φίλες, αναλύοντας μία ματιά στην αυλή του σχολείου και μετέπειτα στο κυλικείο του Πανεπιστημίου.  Τότε ανταλλάσσαμε μηνύματα σε χαρτάκια, στο σχολείο, και μέσω κινητού στο Πανεπιστήμιο. Τότε τα κινητά δεν είχαν χρώματα και φωτογραφική μηχανή και ίσως τελικά η ζωή ήταν πιο απλή. Γιατί δεν παλεύαμε να εντυπωσιάσουμε ο ένας τον άλλον στο fb, στο twitter κλπ με το πόσο ωραία περνάμε στις διακοπές, τι κεφάτοι είμαστε, πόσο ερωτευμένοι με το έτερον ήμισυ και άλλα τέτοια.

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

Το παιχνίδι των 11 ερωτήσεων


Hello, hello!!!
Πέρασα ένα τέλειο 2ο τριήμερο. Έχω τραβήξει πολλές  φωτογραφίες και όλο λέω ότι θα κάτσω να τις ξεδιαλύνω, να τις τακτοποιήσω και να σας γράψω τα νέα μου, αλλά που χρόνος. Από την Κυριακή που επέστρεψα έπεσα με τα μούτρα στην δουλειά, στις υποχρεώσεις και στην τρελή καθημερινή ρουτίνα! Αχ, αυτή η ρουτίνα. Πονεμένη ιστορία, αλλά για άλλη ώρα. 

Τώρα ήρθε η ώρα για να απαντήσω μερικές ερωτησούλες, 11 τον αριθμό που η γλυκιά Thomi μου έθεσε. 

1 Τι είδους καφέ πίνεις και πώς τον πίνεις τον καφέ(γλυκό,σκέτο, βαρύ γλυκό και όχι)
Καφές να ‘ναι και ότι να ‘ναι. Είμαι coffeeholic και να είναι και μέτριος.

2 Ποια δουλειά στο σπίτι βαριέσαι να κάνεις?
Χμ, ας το παίξω καλή νοικοκυρά και ας μην φωνάξω αυτό που μου πέρασε πρώτο από το μυαλό ( ΟΟΟΟΟΟΛΕΣ!!!!!) και ας περιοριστώ στην πιο απεχθή, το σιδέρωμα!!!

3 Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό?
Είμαι μακαρονού πώς να το κάνουμε!

4 Τι σκέφτεσαι τώρα?
Ότι έχει υπέροχο ήλιο αυτή τη στιγμή και θέλω να πάρω τις φίλες μου και να πάμε για καφέ.

5 Αν ήσουν αόρατος για μια μέρα τι θα έκανες?
Μάλλον θα πήγαινα να δω πως είναι  από μέσα κτήρια που δεν θα δω ποτέ όπως το Μέγαρο Μαξίμου ή κάποιο παλάτι στην Αγγλία

6 Αν μπορούσες  να πραγματοποιήσεις οποιαδήποτε ευχή, ποια θα ήταν αυτή?
Δεν τα πάω καλά στις ευχές, μόλις κάνω μία θυμάμαι να προσθέσω και κάτι καινούργιο. Μάλλον να είναι καλά τα αγαπημένα μου πρόσωπα

7 Τι δουλειά ήθελες να κάνεις όταν μεγαλώσεις? και τελικά τι έκανες?
Όταν ήμουν μικρή ήθελα κάθε τρεις και λίγο και κάτι άλλο. Μία να γίνω αστυνομικός, μία γιατρός (σημειωτέων φοβάμαι τα αίματα), μία δημοσιογράφος – πολεμική ανταποκρίτρια και άλλα τέτοια…

8 Το χρήμα την φέρνει την ευτυχία?
Nope! Κατηγορηματικά. Η ύπαρξη του απλά σου εξασφαλίζει κάποια από αυτά που είναι «απαραίτητα»  για διαβίωση και άρα και ευτυχία.

9 Η κότα γέννησε το αυγό ή το αυγό την κότα?
Δεν με απασχολεί ιδαίτερα. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο..Αυγό + κοτόπουλο.

10 Τι θα ήθελες να αλλάξεις πάνω σου(σώμα-πρόσωπο-μαλλιά)?
Παλιά ήθελα να είμαι πιο ψηλή, αλλά με τα χρόνια κατάλαβα ότι είναι προτέρημα και όχι ελάττωμα όπως νόμιζα.

11 Έχεις κάποια φοβία?(πχ.κλειστοφοβία)
Όταν κολυμπάω ότι θα μου επιτεθεί ένας τεράστιος καρχαρίας, σαλάχι, χταπόδι κλπ. Κατάλοιπα  από τα «σαγόνια του καρχαρία» που κάποιος (γκουχ γκουχ, ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε) με είχε βάλει να δω όταν ήμουν μικρή!

That’s all from me folks!

Υπόσχομαι να επιστρέψω με ταξιδιωτικό-ταξιδιάρικο Post!

Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτη μου


Η photo είναι παλιά από το κινητό μου

Το επίσημο τριήμερο πέρασε αλλά το ανεπίσημο έρχεται!! Μπορεί όλοι να σκέφτονται το τριήμερο που μας πέρασε και να το αναπολούν, να σκέφτονται τι δεν έκαναν, από αυτά που προγραμμάτιζαν (εγώ είμαι master αυτής της κατηγορίας), να σκέφτονται πως η άτιμη η 25η Μαρτίου πέφτει Κυριακή και άλλα τέτοια αλλά εγώ το μυαλουδάκι μου το γεμίζω με το επόμενο τριήμερο που για μένα είναι πολύ κοντά. Ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτη μου τραγουδάω εδώ και μέρες (παραφράζοντας το γνωστό τραγούδι) και με αυτό στο μυαλό μου πέρασα αυτό το τριήμερο με την βροχή και τον αέρα που λυσσομανούσε. Τα αισιόδοξα σχέδια για δημιουργίες, για βόλτες, για ήλιο και άλλα τέτοια, περιορίστηκαν στο Σάββατο.

Με ανοιχτή την πόρτα της κουζίνας και 3 καφεδάκια μπροστά μας που με την ώρα γίνανε ποτάκια κάναμε τα πάντα. Ψυχανάλυση, ένα βιογραφικό της κακιάς ώρας, μαγείρεμα, καθάρισμα και όλα αυτά εν μέσω πολύ γέλιου! Μα πολύ γέλιου και πειράγματος. Ο ένας πείραζε τον άλλο. Πόσο μου αρέσει να έχω χαλαρούς ανθρώπους γύρω μου, που μπορούν να αυτοσαρκαστούν, που πειράζουν και πειράζονται χωρίς παρεξηγήσεις! Πέρασα ένα υπέροχο Σάββατο. Ήπια ροζουλιά κοκτέιλ, έφαγα homemade pizza, γέλασα, έκανα την κουζίνα χάλια και την ξαναμάζεψα και την ξαναέκανα χάλια και δεν με ένοιαζε στάλα.

Και ήρθε η Κυριακή που η μόνη μου ασχολία ήταν να γεμίζω ξύλα το τζάκι. Και το απόλαυσα! Αχ, πόσο το απόλαυσα… χαλάρωσα, χαζολόγησα και μόνο αυτό.

Την Δευτέρα θέλω απλά να την ξεχάσω γιατί ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω ότι φάγαμε!! Απορώ πως μας άντεξε αυτό το τραπέζι..Μα αυτό δεν ήταν Σαρακοστιανό τραπέζι..αυτό ήταν καταστροφή! Είχε τα πάντα όλα πάνω του. Κανονικά δεν έπρεπε να έχουμε ξεπεράσει αυτό το κατοχικό σύνδρομο με το πολύ φαγητό?? Χμ…

Αλλά είπαμε… εγώ ταξιδεύω από τώρα… στο επόμενο 3ήμερο.. και από εκεί υπόσχομαι πολλές πολλές φωτογραφίες γιατί μου έχει λείψει η μηχανούλα μου.


Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Μια μέρα μίας Μυρτώς (όπως, Μια μέρα μίας Μαίρης)


Καλημέρα,

Αυτές τις ημέρες έχω χαθεί. Δεν έχω βρει λίγο χρόνο να κάτσω κάτω και να γράψω, δεν έχω πάρει την φωτογραφική στα χέρια, δεν έχω μπει στην κουζίνα για να κάνω κανένα γλυκάκι, μόνο δουλειά και σπίτι και δουλειές σπιτιού και για πότε φτάνει η νύχτα ξανά δεν το καταλαβαίνω. Αισθάνομαι λίγο σαν την Μαίρη Παναγιωταρά. Ναι, αυτήν την κλασσική του τραγουδιού. 

Ok, μπορεί να μην έχω παιδιά αλλά και πάλι το 24ωρο μου φαίνεται τόσο λίγο. Πραγματικά θαυμάζω την μητέρα μου, ακόμα περισσότερο τώρα που δεν μένω πλέον μαζί με τους γονείς μου. Εργαζόμενη μητέρα και πάντα το σπίτι πεντακάθαρο, αν και είχε 2 διαόλια να τρέχουν και να παρατάνε παιχνίδια παντού. Και τα έκανε να μοιάζουν όλα τόσο εύκολα. Φαινόταν τόσο εύκολο, όταν το έκανε αυτή. Πάντα φαγητό μαγειρεμένο, ρούχα σιδερωμένα και τακτοποιημένα, σπίτι καθαρό και τακτικό. Εντάξει βοηθούσαμε και οι υπόλοιποι αλλά το γενικό πρόσταγμα της ανήκε πάντα.

Και να ΄μαι εγώ  τώρα, «νέα νοικοκυρά», με το πλυντήριο πιάτων μου, με τις ανέσεις μου να τρέχω σαν τον Βέγγο πανικόβλητη να τα βάλω σε μία τάξη. Και αυτό γίνεται πάντα νύχτα και καπάκι μετά την δουλειά, γιατί αν κάνω το λάθος να κάτσω, έστω και για 5 λεπτάκια, την έχασα την μπάλα! Και πάνω που βλέπεις το σπίτι καθαρό και τακτοποιημένο, τσουπ ξάφνου με το ανοιγοκλείσιμο του ματιού και πάλι είσαι στο σημείο μηδέν και φτου και από την αρχή. Και αυτή η σκόνη, μα από πού εμφανίζεται;; Και έρχομαι να ρωτήσω, ήταν τελικά τόσο εύκολο όσο το έκανε να δείχνει;

Στέλνω λοιπόν τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς, σε όλες τις μαχόμενες νοικοκυρές (χαχα- πολύ αγωνιστικό, ε?) και ας σκεφτώ τι άλλο πρέπει να κάνω για να είναι το σπίτι καθαρό το 3ήμερο. Γιατί το 3ήμερο θα κάνω μόνο πράγματα που μου αρέσουν, έτσι για αντίδραση στις γεμάτες τρέξιμο εβδομάδες.

Μυρτώ