Day 25: Looking down

Looking down δεν σημαίνει απαραίτητα να κοιτάς από ψηλά.. (που ήταν η πρώτη μου σκέψη) πολλές φορές απλά αρκεί να χαμηλώσεις και εσύ λίγο, να κατέβεις χαμηλά και να δεις τα πράγματα από εκεί...

Δυστυχώς η πρόβλεψη στο χθεσινό post ότι δεν θα προλάβω σήμερα να κάνω ούτε στεφάνι βγήκε αληθινή...πόσο μάλλον να βγάλω την φωτογραφία που ήθελα.. οπότε το σχέδιο άλλαξε λίγο..

Μπορείτε να μαντέψετε τι είναι αυτό??

Κάποιοι με ρωτάτε αν θα συνεχίσω και τον Μάιο..αρχικά ήμουν πεπεισμένη ότι ήθελα έναν μήνα off γιατί πραγματικά είχα κουραστεί.. Αλλά τελικά λέω να ακολουθήσω. Δεν ξέρω αν θα έχει την μορφή της καθημερινής ανάρτησης όπως γινόταν μέχρι τώρα. Σίγουρα πάντως όχι αυτήν την εβδομάδα που τα ωράρια μου είναι τρελά.. Όσο για τον Απρίλιο, τον έβαλα σκοπό και θα τον τελειώσω. Σε αυτόν τον μήνα αισθάνθηκα την δέσμευση πολύ πιο έντονη....

Καλό μήνα να έχουμε και καλή αρχή σε όσους ξεκινάνε τώρα!! Καλή διασκέδαση. Συγχωρέστε με που δεν καταχωρώ αυτή τι στιγμή τους συμμετέχοντες αλλά υπόσχομαι να το κάνω άμεσα...

Day 24: Something you are grateful for

Είμαι πολύ ευγνώμων για πολλά πράγματα σε αυτή την ζωή. Άλλα μπορούν να περιγραφούν με εικόνες άλλα μόνο με λόγια. Σήμερα όλη την ημέρα σκεφτόμουν εικόνες από πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων.  Σκεφτόμουν τον ήλιο, σκεφτόμουν τα άτομα που αγαπώ...αλλά η κούραση μου όταν έφτασα στις 22:00 στο σπίτι δεν μου επέτρεπε πολλά, επίσης ο ήλιος είχε πια χαθεί από ώρα. Μπαίνοντας λοιπόν στην κουζίνα του σπιτιού μου κατάλαβα ότι κάποιες φορές η ζωή σε ξεπερνάει και σε εκπλήσσει υπέροχα!!

Βρήκα στον πάγκο της κουζίνας να με περιμένει ένα Μαγιάτικο στεφάνι. Τι έκπληξη!! Είχε την υπογραφή του μπαμπάκα μου, το ήξερα πριν ακόμα του μιλήσω γιατί για χρόνια φτιάχναμε παρέα τα στεφανάκια μας..Τώρα, ήξερε ότι αύριο θα είναι μία πολύ δύσκολη μέρα και ίσως να μην καταφέρω να κάνω το στεφάνι μου, οπότε φρόντισε να μην με αφήσει έτσι..Μου έκανε την καλύτερη έκπληξη και αισθάνθηκα πολύ τυχερή για ακόμα μία φορά. ευχαριστώ μπαμπάκο μου! Σε λατρεύω!!

Day 23: Vegetable

Στην θέση κάθε άλλης φωτογραφίας θα μπορούσα να βάλω τον εαυτό μου, μιας και έτσι νιώθω αυτή την εβδομάδα! Ζαρζαβατικό για την ακρίβεια, μου αρέσει πως ακούγεται αυτή η λέξη.. Πολύ τρέξιμο και όταν έχεις να τραβήξεις και μία φωτογραφία την ημέρα τα πράγματα δυσκολεύουν επικίνδυνα. Εκτός από την κούραση είναι και οι τεχνικές δυσκολίες.. Μίας και είμαι ερασιτέχνης της φωτογραφίας, που ακόμα ψάχνω να βρω την άκρη μου και να μπορέσω να αποτυπώσω την εικόνα που έχω στο μυαλό στο "χαρτί", το νυχτερινό φως από την λάμπα δεν βοηθάει ιδιαίτερα. Και λέω για νυχτερινό φως γιατί νύχτα φεύγω, νύχτα γυρνάω.

Σήμερα επίσης έχασα μία εικόνα καθώς εκείνη τη στιγμή δεν είχα μαζί μου φωτογραφική μηχανή και αυτό με νευρίασε πολύ αλλά πραγματικά δεν άντεχα να κουβαλάω μαζί μου εκτός από την τσάντα μου και την βαριά μηχανή.. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να πάρω έναν μικρότερο-σταθερό φακό για να μειώσω λίγο το βάρος καταρχάς και για να μάθω να δουλεύω και με σταθερό φακό. Αλλά όλο το λέω και όλο ξοδεύω αλλού τα χρήματα....Οπότε καταλήγουμε στο no money, no honey...

Σας αφήνω με τα ζαρζαβατικά μου..τις πρώτες ντοματούλες, που αν και ακόμα δεν είναι η εποχή τους τελικά μας βγήκαν ωραίες!

Καλή εβδομάδα να έχουμε!!

Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Day 22: The Last Thing you Bought

Σάββατο πρωί στο γραφείο. Υπέροχη ησυχία, υπέροχη μουσική από τον ραδιοφωνικό σταθμό pepper, με τον οποίο έχω κολλήσει. Τα τηλέφωνα δεν βαράνε σαν τρελά και επειδή κανένας δεν πιστεύει ότι είσαι στο γραφείο, κανένας δεν περιμένει ότι είσαι εκεί σε αφήνουν να κάνεις ανενόχλητη την δουλειά που όλη την εβδομάδα μέσα στον χαμό δεν έχεις προλάβει να κάνεις..

Έφτιαξα τον καφέ μου, άνοιξα την μουσική δυνατά και άρχισα...

Κανονικά αυτό το post έπρεπε να έχει γραφτεί χθες.. Ουφ, λυπάμαι που το ομολογώ αλλά όσο περνάει ο μήνας και ειδικά τώρα τελευταία που τρέχω ασταμάτητα και οριακά προλαβαίνω να πω μία κουβέντα, όταν γυρίσω σπίτι και πριν πάω για ύπνο, έχω αρχίσει να μην είμαι τόσο συνεπής με το project..χάνω καμία μέρα (ή και παραπάνω) και αυτό δεν μου αρέσει καθόλου...

Τις φωτογραφίες κατάφερα να τις τραβήξω χθες, γύρω στις 11 παρά το βράδυ αλλά μετά ήρθε η pizza και αυτό σήμανε το τέλος... δεν άντεξα παραπάνω..

Το θέμα μας είναι το τελευταίο πράγμα που αγόρασα και αυτό ήταν ένα ζευγάρι σταράκια που είχα βάλει στο μάτι εδώ και καιρό και όλο δεν προλάβαινα να πάω να αγοράσω.. Με το τρέξιμο των τελευταίων ημερών κάποιες μέρες ακόμα και οι μπαλαρίνες μου φαίνονται κουραστικές, οπότε ήθελα την εναλλακτική των άνετων παπουτσιών που έχουμε το χειμώνα με τις μπότες και το καλοκαίρι με τις σαγιονάρες.. All Star λοιπόν και τα εγκαινίασα από σήμερα κιόλας...

Day 21: Bottle

Πέμπτη, πάντα μου άρεσε η Πέμπτη. Έχει μία θετική φόρτιση σαν μέρα...αν και μάλλον αυτή προκύπτει από την γειτνίαση της με την Παρασκευή. Ο ήλιος λάμπει από το πρωί, η θερμοκρασία έχει ανέβει εμφανώς και το ίδιο και η διάθεση μου.

Αν και η μέρα δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς και δεν συνεχίστηκε με τις καλύτερες προδιαγραφές η αισιοδοξία και το χαμόγελο μας μένει.

Σήμερα έχω στο μυαλό μου μόνο μουσικές...Όλη μέρα είμαι στο τρέξιμο και όλη μέρα σιγοτραγουδάω στίχους από διάφορα τραγούδια.. Καταρχάς τραγούδαγα το Message in a bottle ,ε το σήκωνε και το θέμα, μετά την Λόλα του Μαραβέγια, πολύ μ'αρέσει αυτός ο καλλιτέχνης.. και μετά ότι άκουγα στο ραδιόφωνο. Πολύ μ'αρέσει να διαβάζω, να δουλεύω, να οδηγώ, να κάνω τα πάντα με μουσική. Συνδέω εποχές, γεγονότα, ακόμα και μυρωδιές με μελωδίες και τραγούδια. Στην μητέρα μου πήρε πολλά χρόνια για να καταλάβει ότι όταν διάβαζα είχα ανάγκη να έχω ανοιχτό το ράδιο σε χαμηλή ένταση για να μπορέσω να συγκεντρωθώ. Η απόλυτη ησυχία με αποσυντονίζει.

Ξέφυγα; Έτσι φαίνεται. Bottle το σημερινό θέμα αλλά δεν έχω να σας δείξω κάποιο περίτεχνο μπουκάλι ή κάποια σειρά από μπουκάλια αν και ήθελα να σας δείξω και κάποιες φωτογραφίες από παλιά.  Από ένα μαγαζί γνωστό σε πολλούς, τον Βρεττό, στο κέντρο της Αθήνας. Αλλά μέχρι να ψάξω στο τρελό μου αρχείο σας δίνω το link του μαγαζιού.

Προς το παρόν θα μιλήσουμε για ένα τόσο δα μικρό μπουκαλάκι που χωράει κάτω από την οθόνη του υπολογιστή μου και με ακολουθεί από δουλειά σε δουλειά. Αλλάζω γραφείο και το μικρό αυτό μπουκαλάκι έρχεται μαζί μου. Δώρο μίας άλλης φίλης, και τι φίλης, της Ζου μου (από το Ζουζού). Πρόκειται για ένα μπουκάλι γεμάτο χρυσό (!) για καλή τύχη και γούρι.. Γούρι στην ζωή μου φέρνει, τώρα για τα οικονομικά δεν νομίζω ότι κατάφερε πολλά αλλά τι να σου κάνει και αυτό το μικρούλι μπουκαλάκι εν μέσω αυτής της κατάστασης.

ΥΓ. Είχατε κανένα πρόβλημα χθες με τον blogger ή μόνο εγώ είχα? Πάταγα δημοσίευση...πουθενά δημοσίευση...Είδα και απόειδα και έπεσα για ύπνο... Γι'αυτό και η αναφορά στην Πέμπτη.. πω πω..τελευταία δεν είμαι και τόσο συνεχής, αλλά (δικαιολογούμαι και πάλι) έχω απίστευτο τρέξιμο και ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τελευταία! (γι' αυτό και έχουν αυξηθεί και οι φωτογραφίες από το κινητό...)

Υ.Γ.2 Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Day 19: Orange

Θυμάστε την μικρή κίτρινη πάπια που είχαμε δει την 5η ημέρα;; Ε, αυτή η μικρή κίτρινη πάπια έχει μία πιο μεγάλη πορτοκαλί και ..χμ...λίγο σατανική αδερφή πάπια! ! ! ! ναι, είναι λίγο περίεργο να είσαι κάτοχος μιας διαβολικής πάπιας αλλά τι να λέμε τώρα..και εγώ είμαι λίγο περίεργη! χαχα

Η πάπια αυτή είναι δώρο από μία παιδική μου φίλη. Μου είχε έρθει με το ταχυδρομείο απευθείας από τα Παρίσια όταν ήμουν φοιτήτρια. Χμ..σαν πολύ δεν μελετάω τα φοιτητικά μου χρόνια τώρα τελευταία;;;
Γέλασα πολύ με εκείνο το κουτί και την πιο ανατρεπτική πάπια ever..

Γι'αυτό σας αφήνω με ένα παπιο-κυνηγητό....

Note: Η ανάρτηση αυτή αποτελεί μέρος της πρόκλησης για την οποία σας μίλησα εδώ  , την βρήκα στο blog 365 days of bliss και έχει ξεκινήσει από το blog της Fat Mum Slim

Day 20: Something you drew

Μας λείπει η μέρα 19....το ξέρω...αλλά τελικά δεν μου άρεσε η φωτογραφία που έβγαλα και θέλω να την ξαναβγάλω..οπότε προχωράμε κατευθείαν στην μέρα 20 και στο σχέδιο. Και επειδή μείναμε πίσω είπα να προχωρήσω λίγο πιο μαζικά! 

Σημειώνετε όταν μιλάτε στο τηλέφωνο; Όταν χαζεύετε; Όταν σκέφτεστε;

Εγώ πάντα θέλω να έχω ένα κομμάτι χαρτί μπροστά μου και ένα μολύβι, ένα στυλό... δεν μπορώ να πω όμως ότι έχω κανένα ιδιαίτερο ταλέντο στο σχέδιο. Μάλλον το αντίθετο... Ανά καιρούς κολλάω με κάποιο. Άλλες φορές σχεδιάζω βελάκια, παντού βελάκια άλλες πολύγωνα, άλλες λουλουδάκια, άλλες συννεφάκια.. Και όλα αυτά λένε ότι αποκαλύπτουν τον ψυχισμό μας. Η αλήθεια είναι ότι πιστεύω ότι υπάρχει λογική βάση σε αυτό και σίγουρα εκφράζουμε και με αυτόν τον τρόπο συναισθήματα που ίσως δεν έχουμε καταλάβει καν ότι τα έχουμε, συναισθήματα που πολλές φορές καταπιέζουμε ηθελημένα ή άθελα μας.

Έχετε διαβάσει τι συμβολίζουν όλα αυτά τα σχεδιάκα - μουτζούρες που κάνουμε στο χαρτί; Αν όχι, κάνοντας  ένα πρόχειρο googling βρήκα αυτά τα δύο άρθρα ( μέρος 1ο, μέρος 2ο) για να δείτε τι σημαίνουν τα σχεδιάκα μας...