It's a beautiful day

Καλημέρα,

Και σήμερα είναι μία υπέροχη μέρα, ο ήλιος λάμπει, η άνοιξη είναι πια γεγονός και εγώ είπα να μοιραστώ ένα τραγουδάκι που τραγουδάω από χθες στο μυαλό μου.

Άνοιξη και επισήμως, εαρινή ισημερία σήμερα, έτσι με πληροφόρησε το google  και στέλνω τις ευχές μου για την πιο αισιόδοξη εποχή του χρόνου, που φέρνει μαζί της τον καλό καιρό και φυσικά είναι προπομπός του αγαπημένου καλοκαιριού!

Φιλιά,

Μυρτώ

Υπερηφάνεια και Προκατάληψη

I know,  I know ..αυτό είναι από την ταινία!

Ρώτα με ποια είναι η αγαπημένη μου ταινία, αυτόματα το μυαλό μου θα παγώσει και δεν θα θυμάμαι καμία απολύτως ταινία. Ρώτα με ποιο είναι το αγαπημένο μου τραγούδι..και πάλι το μυαλό θα κολλήσει και θα ψάχνω να βρω αυτό το ένα και μοναδικό τραγούδι, αλλά θα μπλέκομαι ανάμεσα σε πολλά αγαπημένα ή απλά και πάλι δεν θα μπορώ να θυμηθώ κανένα απολύτως. Όμως αν η ερώτηση αφορά το αγαπημένο μου βιβλίο εκεί η απάντηση βγαίνει από μόνη της, αυθόρμητη και σχεδόν ενστικτώδης. Υπερηφάνεια και προκατάληψη, Pride & Prejudice, από την Jane Austen. Είμαι σίγουρη ότι δεν είμαι η μοναδική γυναίκα, εκατομμύρια ανά τον κόσμο το έχουν στο top 5 αν όχι στο νούμερο ένα των αγαπημένων τους βιβλίων.

Πρώτη φορά έπεσε στα χέρια μου κάπου μεταξύ τελευταίων τάξεων δημοτικού και γυμνασίου. Το είχε στην βιβλιοθήκη του ο αδερφός μου, ο οποίος είναι μεγάλος βιβλιοφάγος. Ήμουν άρρωστη και ακινητοποιημένη στο κρεβάτι για μία εβδομάδα περίπου και η απελπισία-βαρεμάρα δεν περιγραφόταν. Όποτε ήμουν άρρωστη μου άρεσε να διαβάζω λογοτεχνικά. Ε, κάποια στιγμή ο αδερφός μου, μου έδωσε να διαβάσω και αυτό. Το διάβασα μονορούφι. Και αφού το τελείωσα το ξαναδιάβασα πάλι από την αρχή. Και από τότε το έχω διαβάσει πολλές, πολλές φορές, σε βαθμό να ξέρω πλέον τους διαλόγους. Κάποια στιγμή  μάλιστα αγόρασα και την αγγλική έκδοση γιατί ήθελα να το διαβάσω στην «μητρική του γλώσσα».

Πάει σίγουρα ένας χρόνος από την τελευταία φορά που το διάβασα ξανά. Αυτές τις ημέρες, εκεί που χαζολόγαγα στο «παιδικό μου δωμάτιο» στο πατρικό μου, έπεσα πάνω στην αγγλική του version και την έβαλα στην τσαντούλα μου. Ε, αυτό ήταν. Ξανακύλησα στον υπέροχο κόσμο της Jane Austen, γεμάτο περιγραφές της αγγλικής υπαίθρου και του χαρακτήρα των ηρώων, και με στους «αιχμηρούς» - σαρκαστικούς διαλόγους της να σε καθηλώνουν. Με ταξιδεύει και με χαλαρώνει. Και γι’ αυτό αποφάσισα να το απολαύσω σχεδόν βασανιστικά. Αν και θέλω πολύ να κάτσω ένα απόγευμα, με μία κούπα τσάι και ένα κέικ μπροστά μου (έτσι για να μπω σε αγγλικό mood) και να το διαβάσω όλο με τη μία, το κρατάω (με μεγάλη προσπάθεια) μόνο για το ΜΕΤΡΟ. Εκεί, μέσα στο βαγόνι του ΜΕΤΡΟ βγάζω το βιβλιαράκι μου και  έτσι απλά φεύγω για λίγο μακριά από την καθημερινότητα.

Ποιο είναι το δικό σου αγαπημένο βιβλίο?

Μυρτώ

Βόλτα στην Κέρκυρα

 Ακόμα και όταν ένα ταξίδι γίνεται για δουλειές δεν παύει να είναι ταξίδι και να περιλαμβάνει όλα τα θετικά αυτού! Αυτή η ανυπομονησία, το φτιάξιμο αποσκευών ξημερώματα, γιατί μέχρι τελευταία στιγμή δεν έχω έτοιμο τίποτα απολύτως, η διαδρομή!

Έτσι ξεκινήσαμε και αυτή τη φορά, λίγες μόνο μέρες μετά την Καθαρά Δευτέρα με φορτωμένο το αμαξάκι μας πήραμε τους δρόμους με προορισμό την Κέρκυρα. Δεν είναι η πρώτη φορά που πηγαίνω. Την γνώρισα από κοντά περίπου τέτοιο καιρό πριν από τρία χρόνια και από τότε έχω ξαναπάει αρκετές φορές. Αλλά αυτή τη φορά ο καιρός ήταν ίσως καλύτερος από κάθε άλλη φορά. Λες και το έκανε για εμάς, αφού και τις ημέρες πριν αλλά και μετά το ταξιδάκι είχε χιόνια, βροχές και κρύο. Τις ημέρες που κάτσαμε ο ήλιος έλαμπε συνεχώς και δεν υπήρχε  ίχνος υγρασίας στην ατμόσφαιρα! Ιδανικές συνθήκες για εμένα..που και κρυουλιάρα είμαι και την πολύ ζέστη δεν αντέχω αν δεν είμαι δίπλα στο κύμα (χαχα..Miss Περίεργη).

First I had a life, now I have a computer and a modem

Αυτό έλεγε ένα t-shirt που με τρέλα φόραγα στην εφηβεία. Τότε ακόμα δεν μπορούσα να καταλάβω την σημασία αυτής της μπλούζας γιατί εκτός από λίγο αθώο chat δεν μπορώ να πω ότι με ενδιέφεραν και πολλά πολλά. Τότε τρέχαμε για μαραθώνιους καφέδες με τις φίλες, αναλύοντας μία ματιά στην αυλή του σχολείου και μετέπειτα στο κυλικείο του Πανεπιστημίου.  Τότε ανταλλάσσαμε μηνύματα σε χαρτάκια, στο σχολείο, και μέσω κινητού στο Πανεπιστήμιο. Τότε τα κινητά δεν είχαν χρώματα και φωτογραφική μηχανή και ίσως τελικά η ζωή ήταν πιο απλή. Γιατί δεν παλεύαμε να εντυπωσιάσουμε ο ένας τον άλλον στο fb, στο twitter κλπ με το πόσο ωραία περνάμε στις διακοπές, τι κεφάτοι είμαστε, πόσο ερωτευμένοι με το έτερον ήμισυ και άλλα τέτοια.

Το παιχνίδι των 11 ερωτήσεων

Hello, hello!!!

Πέρασα ένα τέλειο 2^ο τριήμερο. Έχω τραβήξει πολλές  φωτογραφίες και όλο λέω ότι θα κάτσω να τις ξεδιαλύνω, να τις τακτοποιήσω και να σας γράψω τα νέα μου, αλλά που χρόνος. Από την Κυριακή που επέστρεψα έπεσα με τα μούτρα στην δουλειά, στις υποχρεώσεις και στην τρελή καθημερινή ρουτίνα! Αχ, αυτή η ρουτίνα. Πονεμένη ιστορία, αλλά για άλλη ώρα. 

Τώρα ήρθε η ώρα για να απαντήσω μερικές ερωτησούλες, 11 τον αριθμό που η γλυκιά Thomi μου έθεσε. 

1 Τι είδους καφέ πίνεις και πώς τον πίνεις τον καφέ(γλυκό,σκέτο, βαρύ γλυκό και όχι)

Καφές να ‘ναι και ότι να ‘ναι. Είμαι coffeeholic και να είναι και μέτριος.

2 Ποια δουλειά στο σπίτι βαριέσαι να κάνεις?

Χμ, ας το παίξω καλή νοικοκυρά και ας μην φωνάξω αυτό που μου πέρασε πρώτο από το μυαλό ( ΟΟΟΟΟΟΛΕΣ!!!!!) και ας περιοριστώ στην πιο απεχθή, το σιδέρωμα!!!

3 Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό?

Είμαι μακαρονού πώς να το κάνουμε!

4 Τι σκέφτεσαι τώρα?

Ότι έχει υπέροχο ήλιο αυτή τη στιγμή και θέλω να πάρω τις φίλες μου και να πάμε για καφέ.

5 Αν ήσουν αόρατος για μια μέρα τι θα έκανες?

Μάλλον θα πήγαινα να δω πως είναι  από μέσα κτήρια που δεν θα δω ποτέ όπως το Μέγαρο Μαξίμου ή κάποιο παλάτι στην Αγγλία

6 Αν μπορούσες  να πραγματοποιήσεις οποιαδήποτε ευχή, ποια θα ήταν αυτή?

Δεν τα πάω καλά στις ευχές, μόλις κάνω μία θυμάμαι να προσθέσω και κάτι καινούργιο. Μάλλον να είναι καλά τα αγαπημένα μου πρόσωπα

7 Τι δουλειά ήθελες να κάνεις όταν μεγαλώσεις? και τελικά τι έκανες?

Όταν ήμουν μικρή ήθελα κάθε τρεις και λίγο και κάτι άλλο. Μία να γίνω αστυνομικός, μία γιατρός (σημειωτέων φοβάμαι τα αίματα), μία δημοσιογράφος – πολεμική ανταποκρίτρια και άλλα τέτοια…

8 Το χρήμα την φέρνει την ευτυχία?

Nope! Κατηγορηματικά. Η ύπαρξη του απλά σου εξασφαλίζει κάποια από αυτά που είναι «απαραίτητα»  για διαβίωση και άρα και ευτυχία.

9 Η κότα γέννησε το αυγό ή το αυγό την κότα?

Δεν με απασχολεί ιδαίτερα. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο..Αυγό + κοτόπουλο.

10 Τι θα ήθελες να αλλάξεις πάνω σου(σώμα-πρόσωπο-μαλλιά)?

Παλιά ήθελα να είμαι πιο ψηλή, αλλά με τα χρόνια κατάλαβα ότι είναι προτέρημα και όχι ελάττωμα όπως νόμιζα.

11 Έχεις κάποια φοβία?(πχ.κλειστοφοβία)

Όταν κολυμπάω ότι θα μου επιτεθεί ένας τεράστιος καρχαρίας, σαλάχι, χταπόδι κλπ. Κατάλοιπα  από τα «σαγόνια του καρχαρία» που κάποιος (γκουχ γκουχ, ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε) με είχε βάλει να δω όταν ήμουν μικρή!

That’s all from me folks!

Υπόσχομαι να επιστρέψω με ταξιδιωτικό-ταξιδιάρικο Post!

Ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτη μου

Η photo είναι παλιά από το κινητό μου

Το επίσημο τριήμερο πέρασε αλλά το ανεπίσημο έρχεται!! Μπορεί όλοι να σκέφτονται το τριήμερο που μας πέρασε και να το αναπολούν, να σκέφτονται τι δεν έκαναν, από αυτά που προγραμμάτιζαν (εγώ είμαι master αυτής της κατηγορίας), να σκέφτονται πως η άτιμη η 25^η Μαρτίου πέφτει Κυριακή και άλλα τέτοια αλλά εγώ το μυαλουδάκι μου το γεμίζω με το επόμενο τριήμερο που για μένα είναι πολύ κοντά. Ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτη μου τραγουδάω εδώ και μέρες (παραφράζοντας το γνωστό τραγούδι) και με αυτό στο μυαλό μου πέρασα αυτό το τριήμερο με την βροχή και τον αέρα που λυσσομανούσε. Τα αισιόδοξα σχέδια για δημιουργίες, για βόλτες, για ήλιο και άλλα τέτοια, περιορίστηκαν στο Σάββατο.

Με ανοιχτή την πόρτα της κουζίνας και 3 καφεδάκια μπροστά μας που με την ώρα γίνανε ποτάκια κάναμε τα πάντα. Ψυχανάλυση, ένα βιογραφικό της κακιάς ώρας, μαγείρεμα, καθάρισμα και όλα αυτά εν μέσω πολύ γέλιου! Μα πολύ γέλιου και πειράγματος. Ο ένας πείραζε τον άλλο. Πόσο μου αρέσει να έχω χαλαρούς ανθρώπους γύρω μου, που μπορούν να αυτοσαρκαστούν, που πειράζουν και πειράζονται χωρίς παρεξηγήσεις! Πέρασα ένα υπέροχο Σάββατο. Ήπια ροζουλιά κοκτέιλ, έφαγα homemade pizza, γέλασα, έκανα την κουζίνα χάλια και την ξαναμάζεψα και την ξαναέκανα χάλια και δεν με ένοιαζε στάλα.

Και ήρθε η Κυριακή που η μόνη μου ασχολία ήταν να γεμίζω ξύλα το τζάκι. Και το απόλαυσα! Αχ, πόσο το απόλαυσα… χαλάρωσα, χαζολόγησα και μόνο αυτό.

Την Δευτέρα θέλω απλά να την ξεχάσω γιατί ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω ότι φάγαμε!! Απορώ πως μας άντεξε αυτό το τραπέζι..Μα αυτό δεν ήταν Σαρακοστιανό τραπέζι..αυτό ήταν καταστροφή! Είχε τα πάντα όλα πάνω του. Κανονικά δεν έπρεπε να έχουμε ξεπεράσει αυτό το κατοχικό σύνδρομο με το πολύ φαγητό?? Χμ…

Αλλά είπαμε… εγώ ταξιδεύω από τώρα… στο επόμενο 3ήμερο.. και από εκεί υπόσχομαι πολλές πολλές φωτογραφίες γιατί μου έχει λείψει η μηχανούλα μου.

Μια μέρα μίας Μυρτώς (όπως, Μια μέρα μίας Μαίρης)

Καλημέρα,

Αυτές τις ημέρες έχω χαθεί. Δεν έχω βρει λίγο χρόνο να κάτσω κάτω και να γράψω, δεν έχω πάρει την φωτογραφική στα χέρια, δεν έχω μπει στην κουζίνα για να κάνω κανένα γλυκάκι, μόνο δουλειά και σπίτι και δουλειές σπιτιού και για πότε φτάνει η νύχτα ξανά δεν το καταλαβαίνω. Αισθάνομαι λίγο σαν την Μαίρη Παναγιωταρά. Ναι, αυτήν την κλασσική του τραγουδιού. 

Ok, μπορεί να μην έχω παιδιά αλλά και πάλι το 24ωρο μου φαίνεται τόσο λίγο. Πραγματικά θαυμάζω την μητέρα μου, ακόμα περισσότερο τώρα που δεν μένω πλέον μαζί με τους γονείς μου. Εργαζόμενη μητέρα και πάντα το σπίτι πεντακάθαρο, αν και είχε 2 διαόλια να τρέχουν και να παρατάνε παιχνίδια παντού. Και τα έκανε να μοιάζουν όλα τόσο εύκολα. Φαινόταν τόσο εύκολο, όταν το έκανε αυτή. Πάντα φαγητό μαγειρεμένο, ρούχα σιδερωμένα και τακτοποιημένα, σπίτι καθαρό και τακτικό. Εντάξει βοηθούσαμε και οι υπόλοιποι αλλά το γενικό πρόσταγμα της ανήκε πάντα.

Και να ΄μαι εγώ  τώρα, «νέα νοικοκυρά», με το πλυντήριο πιάτων μου, με τις ανέσεις μου να τρέχω σαν τον Βέγγο πανικόβλητη να τα βάλω σε μία τάξη. Και αυτό γίνεται πάντα νύχτα και καπάκι μετά την δουλειά, γιατί αν κάνω το λάθος να κάτσω, έστω και για 5 λεπτάκια, την έχασα την μπάλα! Και πάνω που βλέπεις το σπίτι καθαρό και τακτοποιημένο, τσουπ ξάφνου με το ανοιγοκλείσιμο του ματιού και πάλι είσαι στο σημείο μηδέν και φτου και από την αρχή. Και αυτή η σκόνη, μα από πού εμφανίζεται;; Και έρχομαι να ρωτήσω, ήταν τελικά τόσο εύκολο όσο το έκανε να δείχνει;

Στέλνω λοιπόν τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς, σε όλες τις μαχόμενες νοικοκυρές (χαχα- πολύ αγωνιστικό, ε?) και ας σκεφτώ τι άλλο πρέπει να κάνω για να είναι το σπίτι καθαρό το 3ήμερο. Γιατί το 3ήμερο θα κάνω μόνο πράγματα που μου αρέσουν, έτσι για αντίδραση στις γεμάτες τρέξιμο εβδομάδες.

Μυρτώ